οι συνήθεις συνυποδηλώσεις ενός κουταλιού σπάνια παραπέμπουν στο πόνο
εκείνη όμως μοιάζει με εμένα, ακόμα και με τα μαλλιά μου κομμένα κοντά
βρισκόμαστε στην μέση της γέφυρας με ένα βουβό μειδίαμα στα χείλη
ο κύκλος των μελαγχολικών κοριτσιών μεγαλώνει, μορφές από θραύσματα
ένα βήμα πριν το δάσος πνίξει το ουρλιαχτό μας στα ανθισμένα γιασεμιά
φυτεύουμε βιολέτες στην μνήμη των βυθισμένων καραβιών
λέμε, πάλι καλά και το επαναλαμβάνουμε σαν ξόρκι
πάλι καλά και το νήμα ξετυλίγεται.
ο κεραυνός χτυπάει στο κέντρο του κόσμου και το πρόθεμα σου δεν είναι ικανό να σε προστατέψει πλέον
Η φύση έχει έναν αστείο τρόπο να σου υπενθυμίζει την ανεπάρκεια της γλώσσας
το μόνο που έχει μείνει πλέον είναι ένα αγόρι και ένα συναίσθημα και οι δύο γυμνοί μπροστά
στο τέλος της
θα σε δω στην άλλη πλευρά του Ιουλίου του λέει
ο κύκλος είναι ξένο εύρημα και δεν χωράς
τα τρίγωνα είναι για σένα. Φύγε τώρα.
πόσα κατάλοιπα να έχουν μείνει ακόμα από την πτώση;
ο χορός των μελαγχολικών κοριτσιών ξεκινάει
αφροδιωμένα σώματα κάτω από το φως της σελήνης
καλούν την Σαφήνεια να τα ακολουθήσει
το έδαφος τρίζει
εκείνη πλησιάζει την φωτιά στο κέντρο του κύκλου
ακουμπά το δάχτυλο της στις μύτες και απο μεσα της αναδύονται τριγωνά.
πόσο μοιάζεις με φωτιά
στην γλώσσα της μεγάλης συνείδησης η τρυφερότητα έχει αντικατασταθεί
το τίμημα της μνήμης είναι να χάνεις την αφή
κάθε κορίτσι φορά το κουτάλι της σαν φυλαχτό
καμία δεν μπορεί να το κρατήσει,όχι πια
η Σαφήνεια αφήνει κομμάτι από το στέρνο της στα θυμάρια
Όταν ο κόσμος ξεκινήσει ξανά, η σκιά θα είναι
μεγαλύτερη, ως φόρος τιμής στην σημειολογία θυσίας.
στο χαμόγελο
στην φωτιά
