Στις 9 Οκτωβρίου 2026, το SeaPort Art Center for Curatorial Research παρουσιάζει το «Εδώ ακόμα (here, still)», ένα πρόγραμμα σε επιμέλεια του Matheew Carrillo M., με τη συμμετοχή των Jonathas de Andrade, Matteo Calabrese, Juan Covelli, Mina Lee, Santiago Lemus και Ivan Šuković.
Η δράση πραγματοποιείται στο πλαίσιο του προγράμματος επιμελητικής φιλοξενίας του SeaPort Athens, σε συνεργασία με το AAA Athens και το Because Group, και επιχειρεί να επανεξετάσει τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να παρουσιαστεί μια επιμελητική πρακτική στο κοινό.
Αντί για μια συμβατική διάλεξη ή παρουσίαση, ο Carrillo προτείνει μια «συστοιχία» έργων: καλλιτεχνικές πρακτικές που έχουν συνοδεύσει την πορεία του, αλλά και έργα τα οποία συνομιλούν με τα σημερινά ερευνητικά του ενδιαφέροντα. Η επιμέλεια παρουσιάζεται έτσι όχι μόνο μέσα από τον λόγο του επιμελητή, αλλά μέσα από εικόνες, υλικότητες, πολιτικές εντάσεις και τρόπους σκέψης που αναδύονται από τα ίδια τα έργα.
Η επιλογή αυτή μετατοπίζει τη σχέση ανάμεσα στον επιμελητή και το κοινό. Αντί για τη μετωπική δομή μιας ομιλίας, το Εδώ ακόμα επιδιώκει μια περισσότερο συνειρμική συνθήκη, όπου η σκέψη μπορεί να αναπτύσσεται μέσα από συνδέσεις, αντιπαραθέσεις και μετατοπίσεις που βρίσκεται πιο κοντά στη διαδικασία της καλλιτεχνικής πρακτικής παρά στη λογική μιας θεωρητικής διάλεξης.
Στον πυρήνα του προγράμματος υπάρχει ένα ερώτημα που προκύπτει από την ίδια την Αθήνα: τι σημαίνει να σκεφτόμαστε από εδώ, σήμερα;
Σε μια πόλη βαθιά συνδεδεμένη ιστορικά με τη φιλοσοφία και την κριτική σκέψη, το ερώτημα αποκτά μια ιδιαίτερα σύγχρονη διάσταση. Τι μπορεί να παραγάγει η σκέψη σε αυτόν τον συγκεκριμένο τόπο και χρόνο, απέναντι σε έναν κόσμο όπου οι κοινωνικές, πολιτικές και οικολογικές κρίσεις ισχυροποιούνται;
Οι έξι καλλιτέχνες της παρουσίασης προέρχονται από διαφορετικά γεωγραφικά και πολιτισμικά περιβάλλοντα, ωστόσο οι πρακτικές τους συναντώνται σε έναν κοινό προβληματισμούς, όπως αυτοί του εκτοπισμού, της βίας, της εκμετάλλευσης, του τεχνολογικού ελέγχου (και η έλλειψη αυτού), της μνήμης, του κοινωνικού διχασμού και της περιβαλλοντικής κρίσης. Προβληματισμοί που επανέρχονται μέσα στα έργα τους όχι ως αφηρημένες έννοιες, αλλά ως πραγματικότητες σημαδεμένες σε σώματα, κοινότητες, τοπία και αρχεία.
Ο Jonathas de Andrade, που ζει και εργάζεται στο Recife της Βραζιλίας, συνδυάζει βίντεο, φωτογραφία και εγκατάσταση εξετάζοντας τη σχέση ανάμεσα στη μυθοπλασία, την κοινότητα, τη γλώσσα και την εξουσία. Στο Olho da Rua δημιουργεί μια προσωρινή κοινότητα ανθρώπων που ζουν στους δρόμους του Recife, μέσα από επιτελεστικές δράσεις εμπνευσμένες από το Θέατρο του Καταπιεσμένου του Augusto Boal. Το έργο κινείται ανάμεσα στο ντοκουμέντο και τη μυθοπλασία, φέρνοντας στο προσκήνιο ζητήματα κοινωνικής τάξης, φροντίδας και ορατότητας.
Η Mina Lee, διεπιστημονική καλλιτέχνις με βάση την Κορέα και την Ιταλία, στρέφεται αντίθετα προς τη μικρότερη δυνατή κλίμακα. Στο YOU ARE BEAUTIFUL AS A BUG, η παρατήρηση των εντόμων αποκτά την τρυφερότητα μιας ερωτικής επιστολής. Η ίδια η λέξη «bug» αποσπάται από τις αρνητικές της συνδηλώσεις, καθώς το έργο καλεί τον θεατή να προσέξει μορφές ζωής και ομορφιάς που συνήθως παραμένουν αόρατες.
Από την Κολομβία, ο Santiago Lemus εξετάζει την αλληλεξάρτηση ανθρώπων, τόπων και άλλων έμβιων όντων. Το No estamos en la tierra, somos la tierra επιστρέφει στη Σιωπηλή Πορεία του 1948 μέσα από σημαίες κατασκευασμένες από χώμα και κοπριά αγελάδας, ιστορικές φωτογραφίες και κολομβιανά τοπία. Η γη προσεγγίζεται όχι ως ιδιοκτησία αλλά ως κοινό σώμα, σε αντιπαράθεση με τις έννοιες των συνόρων, της αποστέρησης και της κατοχής.
Η σχέση ανάμεσα στη μνήμη, την αποικιοκρατία και την τεχνολογία βρίσκεται επίσης στον πυρήνα της πρακτικής του Juan Covelli. Στο Atrato, ο καλλιτέχνης παρακολουθεί τις σύνθετες διασυνδέσεις του ομώνυμου ποταμού με την εξορυκτική δραστηριότητα, την τεχνολογία και τις μορφές αντίστασης στην περιοχή Chocó της Κολομβίας. Ψηφιακές διεργασίες, φαντασιακές ανασκαφές, ηχογραφήσεις πεδίου και παραδοσιακά τραγούδια συνθέτουν την εικόνα ενός τόπου που βρίσκεται ταυτόχρονα υπό προστασία και υπό συνεχιζόμενη εκμετάλλευση.
Ο Matteo Calabrese, μέσα από μια πρακτική που εκτείνεται από την εικονική πραγματικότητα και το animation έως τον σχεδιασμό παιχνιδιών και την εγκατάσταση, εξετάζει τη σχέση αρχαιότητας και τεχνολογίας, το μετα-ανθρώπινο, την queer θεωρία και το σώμα. Στο Trisagion, τρεις πράξεις και τρεις χώροι σχηματίζουν ένα περιβάλλον όπου η τελετουργία, η μνήμη και η φαντασία απομακρύνονται σταδιακά από την πραγματικότητα. Η απόδραση εμφανίζεται εδώ όχι απλώς ως φυγή, αλλά ως στρατηγική επιβίωσης και ως πιθανή δίοδος προς διαφορετικά μέλλοντα.
Τέλος, ο Ivan Šuković επιστρέφει σε τόπους της παιδικής του ηλικίας μέσα από αεροληπτικές λήψεις με drone. Στο Displacement, η μεταμόρφωση του αστικού τοπίου γίνεται αφετηρία για μια μελέτη της ατομικής και συλλογικής μνήμης. Οι αλλοιωμένοι τόποι λειτουργούν ως ίχνη απώλειας, εκτοπισμού και μιας ταυτότητας που μεταβάλλεται μαζί με το περιβάλλον που τη συγκροτεί.
Παρά τις διαφορετικές τους αφετηρίες, τα έργα τους συγκλίνουν σε μια κοινή προσπάθεια: να κοιτάξουν κατάματα τις πραγματικότητες που συχνά μοιάζουν υπερβολικά μεγάλες, βίαιες ή σύνθετες με τρόπο ώστε αυτές να γίνουν αντιληπτές ως σύνολο. Η τέχνη δεν προτείνεται εδώ ως λύση, αλλά ως μέθοδος προσοχής, μάλλον ως τρόπος να παρατηρήσουμε περισσότερο όσα, ύπο άλλες συνθήκες, θα προσπερνούσαμε.
Το Εδώ ακόμα αποκτά, έτσι, ιδιαίτερη σημασία σε μια περίοδο κατά την οποία η καλλιτεχνική σκηνή της Αθήνας διευρύνεται και αποκτά ολοένα μεγαλύτερη διεθνή ορατότητα. Παράλληλα, όμως, παραμένουν ανοιχτά ερωτήματα γύρω από τις συνθήκες εργασίας, την επισφάλεια, την εκμετάλλευση και τη βιωσιμότητα των ίδιων των πολιτιστικών θεσμών και δομών.
Απέναντι σε μοντέλα παραγωγής που συχνά αναπαράγουν την εξάντληση και την ανασφάλεια, το πρόγραμμα αναρωτιέται τι είδους χώροι προσοχής, συνάντησης και σκέψης ενδέχεται να δημιουργηθούν.
Το «εδώ» του τίτλου δεν λειτουργεί μόνο γεωγραφικά. Είναι ένας τόπος από τον οποίο παρατηρούμε, θυμόμαστε και αποφασίζουμε τι αξίζει να μεταφερθεί στο μέλλον. Και το «ακόμα» υποδηλώνει ίσως ακριβώς αυτή την επιμονή: ότι, παρά όσα μετασχηματίζονται ή χάνονται, εξακολουθούμε να βρισκόμαστε εδώ, και να προσπαθούμε να σκεφτούμε τι ακριβώς θα ακολουθήσει την επόμενη μέρα.
Εδώ ακόμα (here, still)
9 Οκτωβρίου 2026
SeaPort Art Center for Curatorial Research
Επιμέλεια: Matheew Carrillo M.
Συμμετέχουν: Jonathas de Andrade, Matteo Calabrese, Juan Covelli, Mina Lee, Santiago Lemus, Ivan Šuković
Με την υποστήριξη του SeaPort Athens, σε συνεργασία με το AAA Athens και το Because Group.
