1: “Με τούτο και με κείνο”
Με τούτο και με κείνο
τ’ απρόοπτο
το προγραμματισμένο
κι εκείνο που πονάει
το άλλο που ευχαριστεί
με τις επιθυμίες
τ’ όνειρο
τον πόθο
την κούφια ηδονή
κι εκείνο που σίγουρα δε θα γίνει
Με διαθέσεις και συγκρούσεις
παρενθέσεις και υπεκφυγές
-κι ο Φόβος πάντα παρών-
με τούτο και με κείνο
περνάει ο χρόνος/όχι ο χρόνος/αλλά εμείς
Κι αύριο θα είν’ άλλη μέρα
και έτος
αιώνας ανθρώπων:
η Ζωή
2: “Εκεί”
Πώς σοβαρεύει η θάλασσα το σούρουπο
Πώς σοβαρεύει ο ουρανός
εκεί κατά τη δύση
Ας γίνει · ας μη γίνει
Ντύνομαι τη σιωπή
Φοράω αστέρινο καπέλο
