Ήταν λευκά τα άνθη
που σας στόλιζαν
την τελευταία φορά
που βρεθήκαμε.
Ήχησε η φωνή σας
τρυφερά
από το τηλέφωνο,
σαν να ήξερα
πως δεν θα σας άκουγα ξανά.
Δύσκολο ήταν,
αλλά η αγάπη υπερτερούσε—
πάντα υπερτερεί
και νικά.
Θέλω να τρίψω
τα μάτια μου,
αλλά δεν μπορώ.
Μου έρχεται στο μυαλό
η εικόνα από τη μέρα
που η δική σας αγάπη
σας άφησε.
Μας άφησε.
Κι εγώ, με τη σειρά μου,
θέλω να σας αφήσω
να αναπαυθείτε
εν ειρήνη,
όπως λέει
η Παλαιά
και η Καινή Διαθήκη.
Ένας άνθρωπος
που αγάπησε κάποιον
που δεν ήταν δικός του
σαν να ήταν.
