«Εδώ Μιλάμε για Λατρεία»: ένα γράμμα αγάπης προς τη δεκαετία μεταξύ 20 και 30. Μια περίοδος χαοτική, γεμάτη λάθος αποφάσεις και μεγάλες δόσεις συναισθηματικής φόρτισης, μέσα στην οποία οι νέοι άνθρωποι δημιουργούν τους δικούς τους μοναδικούς κόσμους. Κόσμους φτιαγμένους ειδικά για αυτούς, που περιτριγυρίζονται από την ανασφάλεια για το μέλλον και από ανθρώπους που περνούν την ώρα τους με άλλους ανθρώπους που έχουν επιλέξει να αγαπούν.

Ένα project εμπνευσμένο από το τραγούδι «Εδώ Μιλάνε για Λατρεία» των Κόρε. Ύδρο., που περιγράφει την αγάπη της μπάντας για τον τόπο τους, την Κέρκυρα. Το τραγούδι αναφέρεται στους ανθρώπους της Κέρκυρας και στο πώς εκεί «οι άνθρωποι είναι θεοί». Όπως και οι άνθρωποι του τραγουδιού, έτσι και οι άνθρωποι του χαοτικού αυτού «κόσμου» των 20 «είναι θεοί»· ταυτόχρονα έχουν και δεν έχουν τον έλεγχο του κόσμου τους.

Ένα project γεμάτο πρόσωπα χαμογελαστά, μπερδεμένα, γοητευτικά και ανέμελα, να ζουν τη ζωή τους στα άκρα, χωρίς να τους ενδιαφέρει αν αύριο θα πρέπει να ξυπνήσουν το πρωί.

Το project «Εδώ Μιλάμε για Λατρεία» δείχνει στον υπόλοιπο κόσμο πώς ζει μια παρέα εικοσάχρονων, με την όμορφη επιπολαιότητα του νέου, την άγνοια και την αγάπη για τη ζωή και την αγάπη για τους γύρω τους. Απεικονίζει αυθόρμητες στιγμές από πάρτι σε εγκαταλελειμμένα κτήρια, κλαμπ, σπίτια, εκδρομές στη φύση με χορό, πολλά ταξίδια, αλλά και τις ενδιάμεσες στιγμές γεμάτες τρυφερότητα. Είναι ένα γράμμα αγάπης και ευγνωμοσύνης προς όλους αυτούς που μου επέτρεψαν να τους απαθανατίσω με τη Olympus μου σε ευάλωτες και μη στιγμές.