Από τη στιγμή της σύλληψης, της πρώτης αναπνοής, της εξόδου στο φως, η γέννα είναι η πρώτη και απόλυτη πράξη δημιουργίας. Η ανθρώπινη ύπαρξη ξεκινά μέσα σε ένα υγρό κουκούλι, τυλιγμένη στη μήτρα, προστατευμένη και εύθραυστη. Και η μόδα, πάντα συνδεδεμένη με το σώμα, την επιθυμία και τη μεταμόρφωση, επιστρέφει σε αυτό το αρχέτυπο, μετατρέποντάς το σε ύφασμα, σε concept, σε statement.
Η Di Petsa ξέρει καλά την πρωταρχική αυτή αλήθεια. Η σχεδιάστρια που έκανε το “wet look” αναγνωρίσιμο από το Λονδίνο μέχρι το Χόλιγουντ δεν δημιουργεί απλώς ρούχα, ξεδιπλώνει ένα αφήγημα για τη γυναικεία εμπειρία, τη μητρότητα, τον πόνο και την απόλαυση. Οι διαφάνειες της μοιάζουν με το δέρμα που στάζει, σαν να έχει μόλις ξεπλυθεί από το αμνιακό υγρό. Οι πτυχώσεις των υφασμάτων θυμίζουν τις πτυχές του σώματος και τα σημάδια που αφήνει η ζωή πάνω στο δέρμα. Η γέννα δεν είναι ρομαντική. Είναι ωμή. Είναι σωματική. Είναι κάτι που κουβαλάμε μέσα μας και η Petsa το ξέρει καλά. Eίναι κάτι που έχει αποφασίσει να το δείχνει μέχρι και στις πασαρέλες της, επιλέγοντας έγκυες γυναίκες για μοντέλα.
Αλλά δεν είναι η μόνη. Η αναφορά στη μήτρα, στη γέννηση, στον αρχέγονο εαυτό, έχει γίνει εμμονή για μια γενιά σχεδιαστών που ψάχνουν να βρουν ξανά το νήμα που συνδέει το ρούχο με το σώμα. Η Iris van Herpen, με τις υγρές, οργανικές σιλουέτες της, δημιουργεί φορέματα που μοιάζουν με κυτταρικές μεμβράνες, με εξωσκελετούς, με κάτι που θα μπορούσε να έχει μόλις αναδυθεί από τη θάλασσα. Στην ίδια γραμμή, η Marine Serre μετατρέπει τα μαντήλια και τα σφιχτά δεμένα υφάσματα σε ένα είδος προστατευτικού αμνιακού σάκου, σαν να προετοιμάζει το σώμα για μια δεύτερη γέννα.
Δεν είναι τυχαίο. Η μόδα δεν είναι πότε απλώς ρούχα. Είναι δέρμα, είναι ανάμνηση, είναι η αίσθηση του να βρίσκεσαι κάπου προστατευμένος και ξαφνικά να πρέπει να αντιμετωπίσεις την ωμή πραγματικότητα. Από τα αρχαία χρόνια, οι πρώτες ενδυμασίες είχαν μια συμβολική λειτουργία. Ήταν δεμένες με τελετές μύησης, με την ενηλικίωση, με την γονιμότητα, όπως για παράδειγμα οι φορεσιές των σάτυρων όταν ακολουθούσαν τον Διόνυσο στα όργια του. Το ίδιο ισχύει και τώρα. Όταν ο Rick Owens τυλίγει τα μοντέλα του σε ογκώδη, κωνικά παλτά, μοιάζουν με έμβρυα, ή όταν η Comme des Garçons πειραματίζεται με σιλουέτες που παραμορφώνουν το ανθρώπινο σώμα, το μήνυμα είναι το ίδιο: Η δημιουργία ξεκινά από τη σάρκα.
