Η θεατρική ομάδα «νείρομαι» φωτογραφημένη απο τον Παύλο ΜακΓκιλιβρέι (2026)
«ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΩ ΠΑΤΕΡΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΓΙΟΣ;»
Βασιλική Τέλιου
|
Βοηθός Συντονισμού Έαρ
14/04/2026
Μία παράσταση για την αποτυχία της τέχνης να επουλώσει πληγές.
Στο τοπίο της σύγχρονης ελληνικής σκηνής, η ομάδα νείρομαι ανοίγει μια ρωγμή ειλικρίνειας. Η παράσταση «Παράσταση στον Πατέρα. Το ντοκιμαντέρ» δεν είναι ένα τυχαίο καλλιτεχνικό προϊόν, αλλά μια ζωντανή κατάθεση για την αποτυχία της τέχνης να επουλώσει πληγές — μια εξομολόγηση που γεννήθηκε και αναδιαμορφώθηκε μέσα από μια βαθιά προσωπική δημιουργική διαδρομή.
Όταν πρωτοείδα την παράσταση, αυτό που με κράτησε δεν ήταν η θεατρική σύμβαση, αλλά μια αίσθηση επείγουσας ειλικρίνειας. Ένιωσα ότι έβλεπα μια ομάδα ανθρώπων που τολμούσαν να εκτεθούν, χρησιμοποιώντας το θέατρο ως «επικάλυψη» για να μιλήσουν για κάτι δικό τους. Αυτή η αίσθηση του «μαζί» ήταν που με έκανε να θέλω να τους γνωρίσω και να καταλάβω πώς δημιουργήθηκε αυτός ο κόσμος.
Με κείμενο και σκηνοθεσία του Στάθη Συμεωνίδη, σκηνογραφία και ενδυματολογία από την Καλλιόπη Κουνιάδη και τον ίδιο τον Στάθη, φωτογραφίες, βίντεο και φωτισμούς του Χαράλαμπου Ιωαννόπουλου, και ερμηνείες από τους Χρήστο Δαλκυριάδη, Καλλιόπη Κουνιάδη και Σάντυ Μακροπούλου, η παράσταση επιστρέφει ανεξάρτητη για 6 μόνο παραστάσεις στο Kukaracha Theaterspace.
Ο σκηνοθέτης Στάθης Συμεωνίδης (Παύλος ΜακΓκιλιβρέι, 2026)
«Μπαίνω στη διαδικασία να επαναλάβω μια ανάμνηση για να καταφέρω να την ερμηνεύσω»
Η Ιστορία μιας Μεταμόρφωσης: Από το Off-Off στην Αλήθεια
Η ιστορία αυτής της παράστασης είναι η ιστορία μιας μεταμόρφωσης. Ξεκίνησε ως μια συμμετοχή στο Off-Off Athens Festival, όμως η πραγματικότητα την πρόλαβε: ο πατέρας στον οποίο απευθυνόταν το έργο έφυγε, η επικοινωνία διακόπηκε και η παράσταση «απέτυχε» στον πιο κυριολεκτικό της στόχο να τον αγγίξει. Αυτή η ματαίωση έγινε η νέα της αφετηρία.
Το «Ντοκιμαντέρ» στον τίτλο σηματοδοτεί ακριβώς αυτή την καταγραφή: τρία αδέρφια, τρεις ηθοποιοί, επιστρέφουν στο υλικό που άντλησε έμπνευση από το «Γράμμα στον Πατέρα» και το διήγημα «Έντεκα γιοι» του Franz Kafka, για να το επαναλάβουν και να το ερμηνεύσουν από την αρχή. «Μπαίνω στη διαδικασία να επαναλάβω μια ανάμνηση για να καταφέρω να την ερμηνεύσω», εξηγεί ο Στάθης. Το σενάριο δίνει την κατεύθυνση, αλλά οι ηθοποιοί αναπνέουν ελεύθερα, φέρνοντας τις δικές τους υποκειμενικές μνήμες «για μένα ήταν μπαλκόνι, για τη Σάντυ ήταν ύψωμα» αναδεικνύοντας πώς ο καθένας θυμάται το ίδιο γεγονός αλλιώς.
Η Ιεροτελεστία της Πρόβας: Πέρα από τα Καλούπια
Το νείρομαι δεν «παράγει» απλώς: υφαίνει. Η διαδικασία της πρόβας ήταν μια άσκηση απογύμνωσης, μακριά από τα καλούπια της εκπαίδευσης που απαιτεί «να δείξεις κάτι». Αντίθετα, επέλεξαν «να το βιώσουν».
Στις αρχικές πρόβες κυριαρχούσε το παιχνίδι: «Αγαλματάκια ακούνητα», «πόλεμος»… Ο Στάθης ήθελε να δει πώς οι ηθοποιοί μεταφράζουν τη βία σε παιχνίδι. Αυτή η ενέργεια διακόπτεται απότομα στην παράσταση από ένα σοκ, κάνοντας τα σώματα να «μικραίνουν» και να γίνονται ρομποτικά. Η Καλλιόπη Κουνιάδη περιγράφει πώς η σκηνογραφία έγινε σώμα της ιστορίας: «Κάθε ύφασμα, κάθε φως, είναι απόρροια της πληγής». Υπήρξαν στιγμές που το «σήμερα» κάποιου έμπαινε στην πρόβα φορτισμένο και η ομάδα λειτουργούσε ως δίχτυ ασφαλείας, μετατρέποντας το βίωμα σε κίνηση.
Ο Θεατής ως Κριτής, Πατέρας και Γιος
Η κατάργηση του τέταρτου τοίχου τοποθετεί τον θεατή σε μια θέση άβολη αλλά και αποκαλυπτική. Δεν είσαι παρατηρητής, είσαι ο αποδέκτης, γίνεσαι ο ίδιος ο Πατέρας, αλλά ταυτόχρονα και ο Γιος που παρακολουθεί την ιστορία του. Κρίνεις, αξιολογείς και την ίδια στιγμή αναρωτιέσαι μαζί με τους ηθοποιούς: «Είσαι περήφανος για εμένα;»
«Όσο πιο απαλά αφηγηθείς κάτι, τόσο περισσότερο χώρο δίνεις στον άλλον να πλάσει τις δικές του εικόνες»
Αυτή η φράση του Χρήστου Δαλκυριάδη είναι το κλειδί. Η ομάδα σε αφήνει να αναμετρηθείς με τον δικό σου «πατέρα», να δεις πώς οι ρόλοι εναλλάσσονται και πώς η μνήμη μπορεί να μας παγιδεύσει ή να μας ελευθερώσει. Η παράσταση δεν σου δίνει έτοιμες απαντήσεις, αλλά σε προσκαλεί να δεις αν κάτι αλλάζει αν επιλέξεις, έστω και για μια στιγμή, να σπάσεις τον κύκλο της επανάληψης.
Τι σημαίνει «νείρομαι»;
Το όνομα γεννήθηκε σχεδόν τυχαία για τις ανάγκες ενός φεστιβάλ, αλλά ρίζωσε βαθιά. Το «νείρομαι» (από το ονειρεύομαι/ενύπνιον) αντικατοπτρίζει τη συνειρμική λειτουργία του υποσυνειδήτου που διατρέχει το έργο. Χωρίς επίσημα σχήματα και σοβαροφάνειες, η δύναμή τους πηγάζει από την πεποίθηση ότι «δεν πας μόνος». Η τέχνη τους μπορεί να μην κλείνει τις πληγές, «αν τα θεραπεύαμε όλα, τι θα κάναμε μετά;» αναρωτιούνται, αλλά είναι το φως που τις κάνει υποφερτές.
Πληροφορίες:
Η παράσταση «Παράσταση στον Πατέρα. το ντοκιμαντέρ» παρουσιάζεται για 6 μόνο παραστάσεις στο Kukaracha Theaterspace (Ερασιστράτου 21, Αθήνα), μέχρι τις 24 Απριλίου.
Συντελεστές:
