Τον προηγούμενο Ιούλιο ήρθε ο Jacob Collier στην Αθήνα. Κάπου στη μέση της συναυλίας σταμάτησε να παίζει και για δύο λεπτά αφοσιώθηκε σε κάποια τζιτζίκια που ακούγονταν αμυδρά κάτω από τη βαβούρα όλων μας. Τότε γύρισε και είπε πως η μουσική μας περιβάλλει, αρκεί να μάθουμε να ακούμε αυτά που συμβαίνουν γύρω μας και πρωτίστως ο ένας τον άλλο.
Ο τριανταενάχρονος Λονδρέζος τραγουδιστής, συνθέτης, παραγωγός και πολλά άλλα, θεωρείται ένα από τα παιδιά θαύματα της γενιάς μας. Μαζί με τις μουσικές του γνώσεις και το ταλέντο του, αυτό που τον κάνει να ξεχωρίζει είναι ότι σε προκαλεί να μάθεις να ακούς. Σε προκαλεί μέσα στη μουσική του να σε ανακαλύψεις, να ανοίξεις τα αυτιά σου σε καινούργια ερεθίσματα, με περίτεχνες αρμονίες και ρυθμούς. Πολλές φορές η πρώτη επαφή με τα τραγούδια του σε απωθεί. Ποιος μπλέκει τώρα με του καθενός τη τρέλα;
Κι όμως αν κανείς υπερβεί αυτό το σημείο μαθαίνει να εκτιμάει την πολυπλοκότητα του ήχου του, ακριβώς επειδή κάθε φορά που θα το ακούσεις μπορεί να σου ξεκλειδώσει μια τελείως διαφορετική εμπειρία. Άλλες φορές ανεβαστική και άλλες σαν μια αγκαλιά. Η μουσική του είναι πολύμορφη και πολύχρωμη παρά το γεγονός ότι φλερτάρει με την πολυαγαπημένη μας ποπ. Ούτως ή άλλως η μουσική δεν είναι ποτέ ένα πράγμα, η μαγεία της ξεδιπλώνεται όταν η R&B συνδυάζεται με gospel, όταν reggaeton ρυθμοί μπορούν να φέρουν όμορφα μηνύματα για τη ζωή. Όταν η ποπ μουσική δεν είναι απλώς ποπ, όπως και τα περισσότερα πράγματα που αξίζουν δεν είναι ποτέ απλώς αυτό που νομίζουμε.
Σίγουρα δικές μου προτιμήσεις για να τον γνωρίσει κανείς θα ήταν το «Time alone with you», το « Little Blue» και η διασκευή του στο «Bridge over troubled water». Και που ξέρεις μπορεί γνωρίζοντας τον να σου ξεκλειδωθεί κ’ εσένα αυτή η παιδική περιέργεια για όλα αυτά που μπορείς να βιώσεις αν απλά μάθεις να ακούς.
