Περνώντας από ένα στενό δρομάκι στην εξωτική Παιανία, το φως, ο καταγάλανος ουρανός και τα έρημα δρομάκια θυμίζουν μονοήμερη εκδρομή σε χωριό. Ο Γεράσιμος Kατσούρης (22, Πληροφορική στην ΑΣΟΕΕ, High School Musical style μπασκετμπολίστας και lead singer/guitarist) και ο Νίκος Στράγκας (22, Οικονομικά στο ΕΚΠΑ, ντράμερ και λάτρης των πάρτυ) βγήκαν δυναμικά από το αυτοκίνητο, το οποίο ήταν γεμάτο με μικρόφωνα, κιθάρες και τη μισή τους γκαρνταρόμπα σαν σωστοί ροκ σταρ. Το rock duo εν ονόματι «Parasites» κάθισε στο μικρό καφεδάκι της γειτονιάς μαζί με το καλλιτεχνικό σετ των αδελφών ΜακΓκιλιβρέι (φωτογράφος και ντράμερ) που είχαν αναλάβει την φωτογράφιση της ημέρας. Η ατμόσφαιρα έσφυζε από καλλιτεχνική έμπνευση, παθιασμένες συζητήσεις, πολύ φρέντο και κάποια στιγμή…λίγο επαγγελματισμό from yours truly.
Χ- Πως γνωριστήκατε και πως ξεκινήσατε τη μπάντα;
Ν- Mε είχαν καλέσει σε ένα πάρτυ σε μια βίλα στη Βούλα, τότε που ήμουν στις τρέλες μου, και με το που μου γνώρισαν τον Γεράσιμο αρχίσαμε αμέσως να μιλάμε και του είπα ότι παίζω ντραμς.
Γ- Εγώ εκείνη τη περίοδο ήθελα να ξεκινήσω ένα μουσικό πρότζεκτ, με τον τότε μπασίστα και ακόμα καλό φίλο μου τον Παύλο, και ψάχναμε μουσικούς να πλαισιώσουν τις ιδέες μας. Με τράβηξε πολύ που ο Νίκος ήταν τόσο ενεργητικός και είχε πολλή ζωντάνια. Παρ’όλα αυτά ενώ δεθήκαμε στο πάρτυ, χάσαμε επαφή για λίγο καιρό. Του έστειλα κάποια στιγμή να κάνουμε μια πρόβα δοκιμαστικά και (απαντώντας αργοπορημένα) συμφωνήσαμε μια μέρα. Φτάνει εκείνη η μέρα, ούτε μήνυμα ούτε τίποτα, και σκέφτηκα «που μπλέξαμε»; Μου στέλνει μετά από λίγες μέρες ο Νίκος: «Έλα, αδερφέ, συγγνώμη, έπρεπε να στο είχα πει απλά με πάτησε μηχανάκι και ήμουν στο νοσοκομείο αλλά εμένα η πρόβα με νοιάζει» (!).
Χ- Ναι καλά!
Ν- Ένα χρόνο μετά, πήγαμε στο στούντιο μου κι «έδεσε το γλυκό».
Χ- Ποιος γράφει τα τραγούδια στη μπάντα;
Ν- Γενικά, ο Γεράσιμος γράφει τα τραγούδια στη μπάντα. Εγώ γράφω δίστιχα-τετράστιχα και τα δίνω στον Γεράσιμο να τα ολοκληρώσει. Στη τελική, δικά μας είναι τα κομμάτια, δεν υπάρχει «δικο μου» και «δικό σου», ό,τι φέρνεις είναι από κοινού.
Γ- Τα κομμάτια πάντα παίρνουν λίγο από όλους, ακόμα και από την αρχή που ήμασταν τέσσερα μέλη. Εγώ φέρνω τη δομή αλλά θέλω πάντα νέα στοιχεία και βοήθεια στο να κατατοπιστώ προς τα που να πάει, πως να τα εξελίξω. Πολλές φορές κομμάτια έχουν αλλάξει προς το καλύτερο με αυτό τον τρόπο.
Χ- Ποια θα λέγατε ότι είναι τα ακούσματα που έχουν διαμορφώσει τον ήχο σας;
Γ- Εγώ προσωπικά θα πω ότι έχει ο καθένας τα ακούσματα του και μετά, άτυπα, έχουμε συμφωνήσει κάποια πράγματα ότι από αυτά μπορούμε να αντλήσουμε. Για παράδειγμα, εγώ από μικρός λόγω της αδερφής μου που έχει πτυχίο στο πιάνο, μου αρέσει πολύ η κλασική μουσική. Ασχολούμαι και με τη τζαζ σύνθεση πέρα από τη ροκ αλλά γενικά ξέρω πως να το προσαρμόσω σε αυτό που κάνω με τον Νίκο, υπάρχει μια ωραία συμφωνία στο πως βάζει ο καθένας κάτι δικό του. Κάτι που μας ένωσε από την αρχή είναι ότι έχουμε κοινές επιρροές και μουσικούς που θέλαμε να ακούσουμε λάιβ. Μας άρεσε πολύ η 90s britpop π.χ. Oasis και 2000s rock μουσική, δηλαδή οι Strokes, καθαρό rock ‘n’ roll.
«Αν μου πάρεις τη μουσική, νιώθω ότι χάνεται το νόημα της ύπαρξης μου. Είναι ο τρόπος που νιώθω ότι έχω κάτι να αφήσω πίσω.»
Ν- Γενικότερα έχουμε διαφορετικά ακούσματα ο ένας με τον άλλον αλλά πάντα έχουμε μια κοινή γραμμή («συνισταμένη» προσθέτει ο πληροφορικάριος φίλος του), ένα κοινό πεδίο μάχης που ερχόμαστε και οι δύο και κάπου κολλάει. Δηλαδή το πρώτο συγκρότημα που άκουσα για να μάθω να παίζω ντραμς ήταν οι Queen. Έχω λιώσει 3-4 συγκροτήματα που είναι πλήρως διαφορετικά μεταξύ τους όπως Beatles, Green Day και άλλα γιατί είναι και παιδική νοσταλγία και ήταν αυτά που με έβαλαν στη μουσική σιγά σιγά. Μετά γίνεται ένα χάος ραπ, ροκ…Και οι δύο έχουμε κοινά ακούσματα, απλά διαφέρει πόσο τα ακούει ο καθένας στη καθημερινότητά του. Πάντως δεν υπάρχει κάτι που μπορεί να μην ακούμε, απλώς μπορεί να είναι λιγότερο.
Γ- Κρητικές μαντινάδες, το αγαπημένο μου (σαν περήφανος Κρητικός).
Ν- Εδώ ακούει τραγούδια για το πόσο του λείπει η Κρήτη, όσο είναι εκεί!
Χ- Πείτε μου τα μεγαλύτερα προτερήματα και τις δυσκολίες του να είσαι σε μπάντα.
Ν- Ένα προτέρημα για μένα είναι ότι εξελίσσεσαι με καινούρια άτομα. Κερδίζεις πολλά, από κάθε άτομο και κάθε άκουσμα. Επίσης εξερευνείς. Γνωρίζεις κόσμο, χώρους, εκδηλώσεις και είναι γενικά μια περιπέτεια, ένα ταξίδι. Ξεφεύγεις.
Γ- Πραγματικά ξεσπάς. Θεωρώ ότι όλοι οι μουσικοί το μοιραζόμαστε άτυπα στο μυαλό μας. Όλοι από τον νούμερο ένα ροκ σταρ, μέχρι τον καλλιτέχνη που παίζει στον δρόμο. Είναι ζωτικής σημασίας. Αν μου πάρεις τη μουσική, νιώθω ότι χάνεται το νόημα της ύπαρξης μου. Είναι ο τρόπος που νιώθω ότι έχω κάτι να αφήσω πίσω.
Ν- Μία δυσκολία είναι η δικτύωση και ότι πρέπει να προωθείς τον εαυτό σου. Πρέπει να το έχεις, την κοινωνικότητα, το χάρισμα.
Γ- Έχει και μεγάλη σημασία το πως συναναστρέφεσαι και στο ίδιο το μουσικό κομμάτι. Δηλαδή είναι πάντα μια τρομερά δύσκολη συνταγή για να πετύχει. Δεν είναι εύκολο να έρθουν όλοι στην ίδια ευθεία. Πάντα θα είναι δύο παράλληλες γραμμές που δεν θα συναντηθούν ποτέ. Επίσης, πολύ σημαντική η ισοτιμία μεταξύ μελών αλλά εξίσου σημαντικό και να ξέρει ο καθένας το ρόλο του.
Ν-Χρειάζεται ειλικρινής αυτοκριτική. Όχι απλά αυτοκριτική, γιατί μπορεί να κρίνεις ότι είσαι τέλειος ή να διορθώνεις πράγματα τα οποία δεν προκαλούν σοβαρή αυτοβελτίωση. Το πιο βασικό: να συνυπάρχεις με τα άλλα μέλη του συγκροτήματος. Πρέπει να έχουν σε όλα τα στούντιο αφίσα απ’έξω όταν μπαίνεις: «Άφησε το εγώ σου έξω απ’ την πόρτα».
«Άφησε το εγώ σου έξω απ’ την πόρτα»
Χ- Γιατί «Parasites»;
Γ- Το είχα σκεφτεί από αρκετά μικρός. Όταν ήμουν δεκαέξι χρονών, ήταν ένα καλοκαίρι που είχα πάει στη Νάξο (αυτό δεν το έχω πει ούτε στο Νίκο, πρώτη φορά το λέω). Είχα ένα φίλο που δούλευε σε ένα μπαρ και εκεί είχε μια αφίσα με τη λέξη «Parasites» και μου είχε κολλήσει από τότε η λέξη. Μου έδινε μια μίξη μεταξύ ωμό, underground και το ότι τα παράσιτα συμβιώνουν σε έναν οργανισμό, σαν κάθε μέλος που ο ένας πρέπει να φάει λίγο από τον άλλον για να υπάρξει κάτι (είδα και τη ταινία μετά και έδεσε).
Χ- Αν έπρεπε να περιγράψετε τον ήχο σας χωρίς να πείτε genre, τι θα λέγατε;
Ν- Περιπετειώδης.
Γ- Ανανεωμένος.
Χ- Ποια είναι μια ταινία/ένα music video που σας έχει μείνει από παιδιά ως έμπνευση μέχρι και σήμερα που θα θέλατε να μιμηθείτε;
(Εδώ στο τραπέζι υπήρχε μεγάλη παύση και debate).
Γ- Κάτι που με επηρέασε αρκετά όταν ήμουν δεκαπέντε, ήταν ένα Panic! at the Disco live στο Denver, του άλμπουμ «A Fever You Can’t Sweat Out». Ήταν πολύ θεατρικό και με ενθουσίασε πάρα πολύ. Σκεφτόμουν ότι θα μου άρεσε πάρα πολύ κάτι παρόμοιο. Με είχε ιντριγκάρει πολύ ότι έδεναν πολλές τέχνες μαζί.
Ν- Δεν έχω κάτι συγκεκριμένο. Απλά το στοιχείο της περιπέτειας. Όπως οι Green Day, η καφρίλα αυτή (σε πιο ήρεμη κλίμακα) κάτι fun και exciting.
Χ- Πως είναι να είσαι καλλιτέχνης σήμερα στην Ελλάδα αλλά και πιο συγκεκριμένα το 2026 με τα social media και το self-branding; Πως σκοπεύετε να το προσεγγίσετε;
Γ- Στην Ελλάδα το 2026 το να είσαι καλλιτέχνης είναι ευλογία και κατάρα. Υπάρχουν μέσα και τρόπος να μοιράζεσαι τη μουσική σου πια, οριακά το κάνεις απ’ το υπόγειο του σπιτιού σου. Παρ’όλα αυτά, θεωρώ ότι είναι κυρίως κατάρα. Υπάρχει μεγάλο ταβάνι στην Ελλάδα κυρίως λόγω του ότι το κοινό δεν το ενδιαφέρει τόσο η ποιότητα αλλά η απλή κατανάλωση και οριακά χάνεται το νόημα της προσπάθειας για κάτι ποιοτικό. Γι’αυτό κοιτάμε και έξω.
Ν- Η Ελλάδα ανταμείβει τον καλό καλλιτέχνη, αλλά και λόγω του social media, ανταμείβει πολύ και το viral. Kαι μετά βρίσκονται και οι δύο στο ίδιο επίπεδο ενώ διαφέρουν τελείως σε ποιότητα και ιστορικό.
Γ- Το self-branding κομμάτι με ενδιαφέρει πολύ σαν θέμα γιατί θεωρώ ότι είναι πολύ μεγάλο μειονέκτημα της εποχής. Καταλαβαίνω ότι ίσως ακούγεται σαν δικαιολογία όταν κάποιος δεν τα καταφέρνει αλλά απλά θεωρώ ότι δεν είναι στο κομμάτι της μουσικής και τρώει τον καλλιτέχνη. Εγώ είμαι μουσικός, δεν έχω σπουδάσει μάρκετινγκ. Αυτό πλέον μου τρώει χρόνο από το να κάνω κάτι στο οποίο είμαι πολύ καλύτερος.
Χ- Δύο-τρία πράγματα για το καινούριο ΕP;
Γ- Ονομάζεται «Suckerpunch» (ύπουλη μπουνιά). Αποτελείται από 6 κομμάτια. Είναι χωρισμένο σε 2 sides, με διαφορετική αισθητική το κάθε ένα. Τα πρώτα τρία είναι πιο ροκ και εκρηκτικά. Τα άλλα 3 πιο χαλαρά, vintage. Είναι τα κομμάτια που είχαμε γράψει από τις πρώτες πρόβες, οπότε κουβαλάνε πολλές αναμνήσεις. Επειδή έχω γράψει τα περισσότερα κομμάτια, τώρα που πλέον μπορώ να το δω από μακριά, μιλάνε για αυτό που ζούσα όταν ήμουν 20: το πως να είσαι πιστός σε κάτι: μια ιδέα, μια σχέση. Με την έννοια ότι μπορεί να προδώσεις τον ίδιο σου τον εαυτό, το σώμα σου και το μυαλό σου. Σε βάζει μέσα σε ένα συνεχόμενο πανικό, πολύ κοντά στο πανκ, και φεύγεις με ένα κομμάτι πολύ ορχηστρικό. Έχει πολλές διακυμάνσεις. Πραγματεύεται επίσης το πως μπορεί να βιώνει κανείς έναν έρωτα ή μια απογοήτευση και πως τα ζυγίζεις όλα μέσα σου και να γίνεις ακόμα πιο δυνατός. Δηλαδή να αναγνωρίσεις την αηδία που υπάρχει γύρω σου και να μπορέσεις να ξεφύγεις.
Χ- Αν το EP σας ήταν ταινία, ποια θα ήταν;
Ν- Προσπαθώ να σκεφτώ κάτι καλό. Γιατί άμα πω «Rush Hour 3» με τον Jackie Chan γιατί είναι όλοι τρελοί…Βρήκα! «10 Things I Hate About You», επειδή συμπεριλαμβάνει έρωτα, προδοσία και λεφτά.
Γ- «Green Street Hooligans», γιατί μπορώ να φανταστώ πολλά κομμάτια του EP να παίζουν πίσω από κάθε σκηνή. Ένταση και πανικός.
Χ- Τι θέλετε να προσφέρετε στη σύγχρονη μουσική σκηνή;
Ν- Γενικά εγώ θα ήθελα να καλύψουμε το κενό που δημιουργείται όταν όλοι πηγαίνουν προς δύο-τρία genre που ίσως πληρώνουν παραπάνω αλλά αφήνουν κάτι άλλο για το σκοπό αυτό ανά εποχή.
Γ- Εγώ, να πω την αλήθεια, θα ήθελα να προσφέρω κάτι που να ιντριγκάρει. Λείπει πια αυτό το στοιχείο. Ό,τι και να γίνει δεν θέλω ποτέ να φιλτραριστώ, να μπω σε κουτάκια. Ροκ παίζουμε. Όπως θέλει να το πει ο καθένας: alternative, indie, rock ‘n’roll, grunge, δεν με ενδιαφέρει καθόλου. Και θέλω με αυτό που κάνω να πω δυο-τρία πράγματα που θέλω να μείνουνε. Θέλω αυτά που θα έλεγα και σε ένα φίλο μου στο δρόμο, αυτά που με προβληματίζουν, να τα βγάλω και σε ένα κομμάτι. Κάτι αυθεντικό. Σε κάποιους φαίνεται πιο βαθύ, σε κάποιους πιο ρηχό. Δεν είναι η ανάγκη μας να γίνουμε ο Σωκράτης.
Επίσης σημαντικό για μένα είναι η μουσική να μην είναι αναπαλαιωμένη, να είναι φρέσκια και σίγουρα να μην είναι αποστειρωμένη απ’ ό,τι συμβαίνει.
Χ- Άρα για εσάς η τέχνη είναι πολιτική;
Γ-100%. 200%.
Χ- Αν δεν κάνατε μουσική, τι θα κάνατε;
N- Εγώ θα ήθελα να ταξιδέψω το κόσμο, θέλω περιπέτεια. Θα γινόμουν ομαδάρχης πεζοποριών, travel planner.
Γ- Αμαζόνιος tour guide;
Ν- Άνετα.
Γ- Δουλειά γραφείου άρα; (γελάει) Εγώ θα ήθελα να ασχοληθώ με κάτι κοινωνικό/πολιτικό.
Χ- Ποιο είναι ένα core memory/μια καθοριστική στιγμή που θυμάστε να σκέφτεστε «θέλω να γίνω μουσικός/αυτό είναι το πάθος μου ή το όνειρό μου»;
Ν- Μια καθοριστική περίοδος που γενικότερα άλλαξα τον εαυτό μου και μετά ήρθε το κομμάτι της μουσικής ήταν ο θάνατος του πατέρα μου. Ήταν ένα σημείο κατατεθέν στη ζωή μου όπου κάθισα και σκέφτηκα τι ήθελα να κάνω και πως έπρεπε να τον κάνω περήφανο. Εκείνος μου είπε ότι θα τον έκανα περήφανο μόνο αν έκανα αυτό που με κάνει χαρούμενο και να μην ακολουθήσω μια πεπατημένη.
Γ- Εγώ από μικρός λόγω της οικογένειας μου και λόγω των εικόνων που είχα, επειδή κατάγομαι από δύο νησιά (Κρήτη, Κεφαλονιά), πάντα είχα το στοιχείο της μουσικής στη ζωή μου. Στα τραπέζια μας πάντα θα υπήρχε ένας ξάδερφος με ένα μουσικό όργανο να προκαλεί κέφι. Οπότε με έσπρωξαν όλοι να πιάσω μια κιθάρα, να τραγουδάω στην αυλή της γιαγιάς…Όταν έπαιζα στους συγγενείς μου και έκανα μια δύσκολη μέρα πιο εύκολη, μου φαινόταν πολύ ευχάριστο. Και από εκεί άρχισε σιγά σιγά να καλλιεργείται το μικρόβιο.
Χ- Το παράσιτο! (γέλια)
Γ- Χριστίνα, γράψτο αυτό: αν δεν έκανα μουσική για τους Parasites, θα έκανα Κρητική ροκ.
X- Aν μπορούσατε να ακούτε ένα άλμπουμ για όλη σας τη ζωή, ποιο θα ήταν;
Ν- Είναι ένα Ισλανδικό φολκ συγκρότημα που λέγεται Of Monsters and Men. Το άλμπουμ τους του 2015 «Beneath The Skin» είναι πολύ ταξιδιάρικο και το ακούω συνέχεια.
Γ- Θα έλεγα το «The Bends» των Radiohead. Είναι το μόνο που σκέφτομαι ότι έχει τόσα κομμάτια που μου αρέσουν.
Χ- Που βλέπετε τον εαυτό σας σε ένα χρόνο;
Ν- Το mentality που έχω είναι οριακά ότι θα παίρνουμε Grammy σε ένα χρόνο (γέλια). Αλλά πιο ρεαλιστικά ελπίζω ότι σε ένα χρόνο θα παίζουμε σε κανένα φεστιβάλ και θα είμαστε και opening acts για κάποια συγκροτήματα.
Γ- Ιδανικά (συνδυάζοντας το ρεαλιστικά και μη του Νίκου), το άλμπουμ μας θα έχει πάρει λίγη απήχηση, θα μας έχει μάθει και λίγο περισσότερος κόσμος έτσι ώστε να αρχίσουμε να κοιτάμε λίγο πιο global, ένα ίσως δεύτερο άλμπουμ και τα φεστιβάλ.
«Θέλω αυτά που θα έλεγα και σε ένα φίλο μου στο δρόμο, αυτά που με προβληματίζουν, να τα βγάλω και σε ένα κομμάτι. Κάτι αυθεντικό. Σε κάποιους φαίνεται πιο βαθύ, σε κάποιους πιο ρηχό. Δεν είναι η ανάγκη μας να γίνουμε ο Σωκράτης.»
Χ- Tέλος: Lightning Round. Μιας και είναι το πρώτο σας EP, θα θέλατε να μοιραστείτε κάποια από τα FIRSTS σας;
Χ- Πρώτα, First Album (Πρώτο Άλμπουμ που σας σημάδεψε)
Γ- «(What’s The Story) Morning Glory» (Oasis, 1995).
Ν- «Dookie» (Green Day, 1994).
Χ- First Role Model (Πρώτος Μουσικός που σας έμεινε σαν πρότυπο)
Γ- Ο Τζίμ Μόρισον (Τhe Doors).
Ν- O Μπράντον Μπόυντ (Incubus).
Χ- First Live (πρώτη φορά που τραγουδήσατε/παίξατε λάιβ)
N- Στο House 24 που είχα κάνει στο Ωδείο μου το ‘21,’22.
Γ- Στο 8ο Δημοτικό Σχολείο Κηφισιάς, γιορτή της κιθάρας. Πολύ περήφανος. Μπαχ και Βιβάλντι.
Χ- First Crush
Γ- Εμένα ήταν μια κοπέλα από τη Κρήτη. Όχι από το χωριό, δεν μπλέκεις με το ίδιο χωριό (γέλια).
Ν- Η Σοφία στο γυμνάσιο.
X- First Iconic Party (memorable party)
Ν- Ένα πάρτυ που έκανε ένας φίλος που μου έμενε δίπλα. Ήμασταν όλοι πιωμένοι, είχε φέρει φίλους του μπασκετμπολίστες που έπαιζαν τύπου Β’ Εθνική, τατουατζίδες κλπ και ξερνoύσαν όλοι.
Γ- Α’ Λυκείου, μόλις είχαμε κερδίσει το 3Χ3 του Αντετοκούνμπο, είχαμε πάει να γιορτάσουμε και ήταν πολύ ωραία.
X- First Heartbreak (πρώτη φορά που σου έσπασαν τη καρδιά)
Ν- Στη Γ’ Λυκείου έβγαινα με μια κοπέλα που με χώρισε και επειδή ήμουν ευαίσθητος, με γάμησε και έκλαιγα.
M- Άκουγες το Iris των Goo Goo Dolls;
Ν- Ακόμα χειρότερα. 5 Seconds of Summer (γέλια).
Γ- Α’ Λυκείου. Ήταν βαρύ, μου πήρε ένα ολόκληρο καλοκαίρι να το ξεπεράσω.
X- Τελευταία σχόλια
Ν- Live, laugh, love.
Γ- Κάντε μια χάρη στον εαυτό σας και ακούστε το άλμπουμ! (γέλια)
Το άλμπουμ «Suckerpunch» των Parasites θα κυκλοφορήσει τον Ιούνιο του 2026, μη το χάσετε!
(Αυτό το άρθρο είναι αφιερωμένο με special thanks στον Χάρη Κανναβίδη και στον Παύλο Σαμλόγλου, τον πρώην κιθαρίστα και μπασίστα του γκρούπ χωρίς τους οποίους αυτό το EP και όλα αυτά τα τραγούδια δεν θα ήταν δυνατά.)
