Πόρτα – ανοιχτή, κλειστή, συμβολική, εμβληματική. Είναι σίγουρα η πρώτη εντύπωση που έχει ένα άτομο που περπατάει στα χνάρια μιας άλλης Αθήνας, χαμένης ανάμεσα στις πολυκατοικίες της αντιπαροχής και τις κιτς μεζονέτες στην ελληνική Suburbia. Μεταξύ εκτυφλωτικού ήλιου, ζέστης και χρηματοκιβωτίων με κλειδιά για άλλο ένα Airbnb είναι κρυμμένη η αντιφατική, πλέον παρακμάζουσα, ιστορία της δόμησης του Κέντρου, είτε εκφράζεται μέσω ενός ετοιμόρροπου πετρόχτιστου στις ανηφόρες του Γκύζη, είτε του αρτιφισιέλ στη φασάντ μιας (κάποτε) μεσοαστικής μονοκατοικίας στη Νεάπολη. Εμπνευσμένος από τις Πόρτες της Κυψέλης της Eleanor Lines, ο Άρης Ασκόπουλος συλλέγει και αρχειοθετεί φωτογραφίες που απεικονίζουν μια Αθήνα πέραν του τουριστικού της, ηλιοκαμένου προσώπου με χρυσές δάφνες στα μαλλιά· ένα κέντρο διατηρητέο, εν μέρει αφιλόξενο. Πόρτες ερμητικά κλειστές, ίσως και για πάντα.