Τη στιγμή που απομαγνητοφωνήθηκε αυτή η συνέντευξη, με μια σύντομη περιήγηση στον λογαριασμό της Αγγελίνας στο Instagram θα παρατηρούσε κανείς το τυχερό της βρακί (τοποθετημένο ως album cover για το πρώτο της EP με ραμμένο τον τίτλο «EXALI»), ένα βίντεο όπου τραγουδά το «ΑΔΕΙΑ» μέσα σε μια άγνωστη σπηλιά (#blessed), και ένα reel στο οποίο στοχάζεται αν θα γίνει η Σοφία Βέμπο του 21ου αιώνα. Η Αγγελίνα συστήνεται έτσι ως μια καλλιτέχνιδα που δεν φοβάται το τσαλάκωμα, το ειλικρινές και το αντιφατικό: παίζει με το σώμα της και τον συμβολισμό του, με το ιερό και το καθημερινό, με την ποπ εικόνα και την δική της αλήθεια. Ξεδιπλώνοντας, λοιπόν, αυτή την προσωπικότητα που ισορροπεί ανάμεσα στο χιούμορ, στο χρώμα, στην αναζήτηση, στο πολιτικό, και στην καλλιτεχνική εξωστρέφεια, αναρωτιέμαι κι εγώ – όπως και αρκετοί άλλοι φαντάζομαι – τι στο διάολο κάνει.
Αυτή την ερώτηση προσπαθήσαμε να απαντήσουμε μαζί με τον Βασίλη (@nastobill), την Τετάρτη 24 Δεκεμβρίου 2025, παραμονή Χριστουγέννων. Αυτός με τον φακό της κάμερας του κι εγώ με την εφαρμογή ηχογράφησης του τάμπλετ μου. Ενώ το πλάνο μας μετά την φωτογράφιση ήταν να βγούμε για φαΐ οι τρεις μας σε μια ταβέρνα στα Εξάρχεια και να τα πούμε όλα πάνω από κεφτεδάκια, πατάτες, μεζέδες και καμιά χωριάτικη, η καταρρακτώδης βροχή της ημέρας εκείνης είχε άλλα σχέδια.
Κάπως έτσι καταλήξαμε λοιπόν στης Αγγελίνας, να συζητάμε και να μαγειρεύουμε μαζί κοφτά μακαρονάκια με σάλτσα ντομάτας και τόνο – γιατί το χταπόδι, ως γνωστόν, έχει ακριβύνει.
Πότε, γιατί και μάλλον πώς.
Πότε; Πριν από τρία, τέσσερα χρόνια, όταν ανέβασα το πρώτο μου βίντεο που τραγούδησα. Τότε διασκεύαζα πολλά κομμάτια στο Instagram που τραγουδούσα έντεχνα με μια κιθάρα για να νιώσω άνετα με την έκθεση. Όταν ανέβασα το πρώτο μου βίντεο στο TikTok πήγε άπατο αλλά το επόμενο ήταν ένα rap κομμάτι και πήγε τάπα. Ξαφνικά μαζεύτηκαν follows από 100 κάγκουρες στο προφίλ μου σε μια μέρα και λέω, «ώπα ρε, τι έγινε, ξαφνικά, έγινα γνωστή;» Όταν πάρεις μια επιβεβαίωση για κάτι λες «θα το ξανακάνω». Διασκεύασα κι άλλο ραπ κομμάτι και μαζεύτηκε πολύ αντρίλα. Έτσι άρχισα να το γυρνάω ξανά στο έντεχνο και να ανεβάζω και πολλά φεμινιστικά stories στο Instagram για να σπάσει λίγο η φάση. Και έσπασε. Κάπως έτσι ξεκίνησα… Εγώ, το ίντερνετ και το τραγούδι. Ανέβαζα τακτικά βίντεο και αυτό κάπως με έβαλε να τραγουδάω, να προσέχω και να ακούω τον εαυτό μου, γιατί εγώ μέχρι τότε δεν πίστευα ότι έχω ωραία φωνή.
Έγραφες τραγούδια ή όχι;
Έγραφα από πέντε χρονών στιχάκια και ήθελα πάντα να γίνω συγγραφέας. Επίσης, είχα το ερέθισμα στην μουσική γιατί από την πρώτη δημοτικού έπαιζα πιάνο, είχα μπει και στο μουσικό σχολείο, το οποίο δεν τελείωσα γιατί έλεγα πως δεν είναι για ‘μένα η μουσική. Όταν έφυγα, έπιασα μόνη μου την κιθάρα και ξεκίνησα να τραγουδάω και όταν πήγε καλά το TikTok λέω «ρε φίλε μήπως ήρθε η στιγμή, μετά από τόσα covers, να γράψω ένα τραγούδι;» Μετά από ένα χρόνο, έγραψα το πρώτο μου κομμάτι το «ανθρώπινο κι αυτό» που δεν μοιάζει καν με τραγούδι επειδή δεν το είχα ξανακάνει, το οποίο ήταν τέλειο.
Είχα καυλώσει φουλ γιατί είχα το κόνσεπτ. Εγώ αυτό το κομμάτι το έγραψα γιατί είχαν χωρίσει οι γονείς μου και για να το επεξεργαστώ ψυχολογικά αυτό έπρεπε να δικαιολογώ συνέχεια αυτά που κάνουν και να μην τα βλέπω σαν πράξεις των γονιών μου αλλά σαν απλές ανθρώπινες πράξεις. Είναι ένα ζευγάρι που χωρίζει κι έχει κι αυτό τους λόγους του. Σκεφτόμουν κι άλλες πράξεις οι οποίες είναι κατακριτέες από εμένα ή την κοινωνία, οι οποίες όμως είναι ανθρώπινες, με έναν πολύ ειρωνικό τρόπο.
«Να ξέρεις σε καταλαβαίνω. Να ξέρεις σε δικαιολογώ. Να ξέρεις όμως δεν ξεχνώ, ούτε σε συγχωρώ. Κι αν ίδια σε κοιτάζω, κι αν ίδια σου μιλώ – πια δε σε εμπιστεύομαι, είμαι άνθρωπος κι εγώ.»
Ότι, ρε παιδί μου, τα κάνεις όλα αυτά που είναι ανθρώπινα, δικαιολογημένα, αλλά είσαι και για τον πούτσο. Κάπως. Δεν μπορώ να ξαναγράψω ένα κομμάτι σαν το «ανθρώπινο κι αυτό». Το να γράφεις κάτι για πρώτη φορά χωρίς να πιστεύεις ότι μπορείς να το κάνεις σου αφήνει όλη την ελευθερία να κάνεις κάτι εντελώς διαφορετικό.
Το πότε μας το είπες, το πώς επίσης. Το γιατί;
Είχα πάντα την ανάγκη να εκτίθεμαι. Το να έχω κοινό μου το επαλήθευσε. Θέλω να μοιράζομαι ό,τι κάνω. Αυτό έχει να κάνει και με το τι σημαίνει για μένα να είσαι καλός περφόρμερ, έχει να κάνει με τον σεβασμό στον ακροατή, που για να τον σεβαστείς πρέπει να του μοιραστείς την αλήθεια σου. Και για να του πεις την αλήθεια, σημαίνει ότι πρέπει να ακούς τι λες, να ακούς το συναίσθημα της μουσικής σου και να μπορείς αληθινά να το μεταφέρεις. Μου δίνει ζωή, ειλικρινά. Το να είσαι καλλιτέχνης, για μένα, όπως το κάνω εγώ, που φτιάχνω και τον στίχο, και την μουσική, και την εικόνα, είναι να δημιουργώ έναν ολόκληρο κόσμο. Αυτό με πληρεί καλλιτεχνικά και ανθρώπινα στα πάντα.
Τα τραγούδια σου όντως «βγαίνουν μαλακίες»;
Γράφω μαλακίες αλλά γουστάρω κιόλας – δηλαδή γουστάρω που είναι μαλακίες, που φαίνονται κάπως χαζά αλλά στην τελική δεν είναι. Για παράδειγμα, το «Τυχερό Βρακί» δεν αφορά όντως το τυχερό βρακί, αλλά τη φιλία μου με την κολλητή μου. Μ’ αρέσει να βρίσκω έναν χαζό τρόπο να πω κάτι που σημαίνει πολλά για μένα. Το βρίσκω πιο χαριτωμένο. Δεν θέλω να είμαι μελλό. Καθόλου. Δεν θέλω να μας πάρουν τα ζουμιά, πρέπει να το ελαφρύνω κάπως.
Το «χαζό» είναι πολιτικό; Είναι αντίσταση ή κάποια απόδραση;
Φούλ. Θα το προσεγγίσω οπτικά αυτό γιατί σαν καλλιτέχνης, πέραν της μουσικής, έχω και μια οπτική διάσταση. Εγώ το πως έχω επιλέξει να κάνω τη μουσική μου στο πρώτο μου EP είναι μία αισθητική κάπως πιο παιδική, κοριτσίστικη και ανώριμη την οποία την βρίσκω αρκετά κινηματική και φεμινιστική. Γιατί τις γυναίκες δεν τις παίρνεις τόσο στα σοβαρά, επειδή μπορεί να έχουν πιο λεπτή φωνή, ή να μην είναι τόσο σοβαροφανείς. Μου αρέσει να οικειοποιούμαι απροκάλυπτα αυτά τα στερεότυπα και να τα τροποποιώ ώστε να μου δίνουν χαρά και να σε αφήσω εσένα αντιμέτωπο να τα επεξεργαστείς.
Να φοράω, ας πούμε, κοκαλάκια, μικρά δαχτυλιδάκια ενώ είμαι 24 χρονών. Ξέρω ότι εσύ αυτό μπορεί να το υποτιμήσεις, να σου φανεί χαζό, παρόλα αυτά νομίζω ότι θα νιώσεις και μια χαρά. Δηλαδή, αναπόφευκτα, μια τέτοια παιδικότητα σε ένα τόσο σοβαρό κόσμο νομίζω ότι σε ανακουφίζει. Εμένα τουλάχιστον με ανακουφίζει πάρα πολύ.
Θεωρώ ότι είναι μαγικό να χρησιμοποιείς την απλότητα, το χαζοβιόλικο και να το φέρνεις προς τα έξω, γιατί κρύβει πολλή σοφία. Κι όταν μπορείς να επιστρέψεις σαν ενήλικας σε τέτοιες ποιότητες, θεωρώ ότι είναι το πιο χρήσιμο πράγμα του κόσμου. Εγώ παρατηρώ πολύ τα παιδιά, το πώς αντιδράνε, το πόσο αυθόρμητα δημιουργούν. Έχει μια ειλικρίνεια. Για αυτό ανυπομονώ να γεράσω, γιατί τότε θα κάνει ακόμα πιο πολλή εντύπωση το πώς θα ντύνομαι, αν έχω καταφέρει να διατηρήσω την ακεραιότητα του εαυτού μου.
«Η κάθε κοινωνία έχει τη μουσική που της αξίζει». Διάβασα αυτό το σχόλιο κάτω από ένα reel σου, όπου έκανες lip–sync το «Τυχερό Βρακί». Δεν στο φέρνω για να απαντήσεις σε haters, αλλά γιατί στα τραγούδια σου αγγίζεις, έστω παιχνιδιάρικα, κοινωνικά θέματα όπως η ομοφοβία, ο σεξισμός, οι δύσκολες εργασιακές συνθήκες και η βία. Πίσω λοιπόν από αυτή την κωμικοτραγική καθομιλουμένη φρασεολογία σου, τι υπάρχει; Παρατήρηση, θυμός, ενσυναίσθηση ή απλώς καταγραφή;
Κρυφή επιλογή E. Όλα τα παραπάνω. Σκέφτομαι πάρα πολύ τα κοινωνικά ζητήματα. Eίναι παρατήρηση και θυμός. Μα έχω πάρα πολλά νεύρα. Γι’ αυτό λέγεται EXALI το EP. Γιατί είμαι έξαλλη – και στο επόμενο EP πάλι νεύρα έχω. Δεν έχει σταματήσει αυτό. Νεύρα όμως, όχι στεναχώρια. Ο θυμός είναι η ενεργητική μορφή της στεναχώριας. Το να έχεις νεύρα, σε στεναχωρεί αλλά θα πας να κάνεις κάτι γι’ αυτό. Εξωτερικεύεται. Θα φωνάξεις, θα τραγουδήσεις, θα κατεβείς και σε μια πορεία, άμα χρειαστεί – που θα χρειαστεί.
Υπάρχει κάτι που δεν φαίνεται στα τραγούδια σου αλλά σε απασχολεί πολύ;
Ναι, υπάρχει. Στα επόμενα κομμάτια που θα βγάλω αντιμετωπίζω μια εντελώς διαφορετική πραγματικότητα από αυτή που ζούσα τότε. Τώρα είμαι μια καλλιτέχνιδα που ο κόσμος ακούει και αυτό έχει επηρεάσει πολύ την ψυχολογία μου και πως έχει γράψει μέσα μου αυτή η έκθεση. Το πρώτο EP ήταν έτσι πιο ανάλαφρο και χαρούμενο και αυθόρμητο και παιδικό γιατί ήταν το προνήπιο της μουσικής μου. To επόμενο EP είναι λίγο πιο εσωστρεφές, με πιο συναισθηματικά τραγούδια. Επίσης ραπάρω. Δεν πίστευα ότι μπορώ να ραπάρω, επειδή είμαι κορίτσι. Τώρα ακούω πολλές γυναίκες ράπερζ που με έχουν εμπνεύσει πολύ και που έχουν αποδείξει πως δεν χρειάζεται να έχεις βαριά φωνή και πούτσα για να κάνεις ραπ.
Πώς διαχειρίζεσαι το κρίντζ (cringe);
Το κρίντζ το θεωρώ όπλο. Είναι κάποια συναισθήματα που σε κάνουν να νιώθεις άβολα ή άσχημα και αυτά πρέπει να τα κοιτάξεις και να αναρωτηθείς. Γιατί νιώθω κρίντζ; Δεν θέλω να νιώθω άβολα με τίποτα. Κρίντζαρα να ανεβάζω βίντεο που τραγουδάω στο ίντερνετ, κρίντζαρα να ανεβώ στη σκηνή, κρίντζαρα να μοιραστώ τη μουσική μου, κρίντζαρα να κάνω πολλά πράγματα τα οποία τώρα με γεμίζουν και με έχουν κάνει καλύτερο άνθρωπο.
Αγγελίνα βρίσκεσαι σε μια φάση όπου κάτι αρχίζει να κινείται γύρω σου, από το να γράφεις και να τραγουδάς απλώς σαν μια νέα δημιουργός, στο να συνεργάζεσαι με brands και influencers και τα τραγούδια σου να φτάνουν σε πολύ περισσότερο κόσμο. Πώς βιώνεις αυτό το μεταίχμιο, αυτό το “ενδιάμεσο”;
Με επηρεάζει πάρα πολύ. Δεν γίνεται να μην σε επηρεάζει γιατί ξαφνικά αλλάζει ο τρόπος που σε βλέπουν οι άλλοι κι έτσι αλλάζει ο τρόπος που βλέπεις κι εσύ τον εαυτό σου. Το σημαντικό είναι να μην αλλάξει ο τρόπος που βλέπεις εσύ τον εαυτό σου γιατί αυτό είναι σκότωμα – δημιουργικό.
Καλούμαι να αντιμετωπίζω άτομα που έχουν ήδη διαμορφώσει άποψη για μένα από το ίντερνετ και αυτό με μπλοκάρει. Αναπτύσσω έναν εσωτερικό μονόλογο που λέει ότι πρέπει να ταιριάξω με αυτό που εσύ πιστεύεις για μένα ή να μην ταιριάξω. Υπάρχει μια συνειδητότητα ότι τώρα με βλέπεις – έχω χάσει τον αυθορμητισμό της πρώτης επαφής.
Γίνεσαι διάσημη. Πως τοποθετείσαι απέναντι στο μέλλον σου; Έχεις την ανάγκη για μεγαλύτερα νούμερα;
Όταν δημιουργώ, δεν σκέφτομαι καθόλου τα νούμερα. Όταν έχω δημιουργήσει, με αφορούν τα νούμερα. Όταν δεν έχεις μεγαλώσει ούτε με ανθρώπους γύρω σου που είναι γνωστοί, ούτε εσύ είσαι από μικρή γνωστή, ξαφνικά από τη μια μέρα στην άλλη, μέσα σε διάστημα τριών χρόνων, σε χαιρετάνε στο δρόμο. Αυτό είναι μπαμ, ρε παιδί μου. Και αυτό είναι ένα μπαμ το οποίο είναι αγχωτικό. Εμένα με έχει αγχώσει πάρα πολύ στο τι θα κάνω μετά, τι θα δημιουργήσω, πώς θα υπερβαίνω κάθε φορά τον εαυτό μου. Είναι σαν την γυμναστική. Έκανα κοιλιακούς, αλλά πρέπει να τους συντηρήσω τώρα.
Το βίντεο κλιπ που έχω γυρίσει τώρα το βρίσκω πάρα πολύ καλό – μαλάκα, γαμώ το σπίτι μου, μου έχω ανεβάσει πολύ τον πήχη τώρα – πρέπει να κάνω κάτι καλύτερο την επόμενη φορά. Μπορώ; Θέλω να πιστεύω ότι θα μπορώ. Μπορεί όμως και να μην μπορώ. Πιστεύω φουλ στα πισωγυρίσματα.
Θέλω, αν γίνεται, τη μουσική μου να την ακούσει όλος ο κόσμος και ας αρέσει σε όποιον αρέσει. Βασικά, αυτό που δεν θέλω είναι η μουσική μου να επιβάλλεται σε κόσμο. Όπως πολλές μουσικές που ακούμε τώρα τελευταία.
Ποιο είναι το πιο δύσκολο κομμάτι του να είσαι ανερχόμενη καλλιτέχνιδα σήμερα, σε μια εποχή όπου η μουσική και η δημόσια παρουσία (π.χ. στο Instagram και στο TikTok) σχεδόν πάνε πάντα μαζί;
Είμαστε σε μια εποχή στην οποία για να κάνεις αυτό που κάνεις πρέπει να είναι relevant. Για να σε βλέπει κόσμος με το πόσο γρήγορα κινούνται όλα πρέπει να σε βλέπει συνέχεια. Πρέπει να είσαι content creator. Είναι πολύ δύσκολο το να πρέπει να ανεβάζω συνέχεια βίντεο και είναι εξίσου δύσκολο να συντηρηθείς οικονομικά σαν καλλιτέχνης, όταν δεν έχεις ήδη χρήματα. Δεν με ζει κανείς, εγώ με ζω και πρέπει να ζήσω εμένα και την τέχνη μου μαζί. Σοβαρά λεφτά δεν βγάζω από lives, αλλά από συνεργασίες με brands. Εκεί βγάζω τα λεφτά εγώ. Σαν να είμαι μοντέλο, σαν να είμαι influencer, που δεν είμαι. Είναι ψυχοφθόρο να πρέπει να δημοσιεύεις συνεχώς υλικό και ταυτόχρονα να έχεις και το συναισθηματικό απόθεμα για να κάνεις τέχνη. Αυτός ήταν και ο λόγος που για πολύ καιρό είχα writer’s block. Πιστεύω όμως, ότι μπορώ να γυρίσω υπέρ μου αυτή την κατάσταση και δουλεύω πάνω σε αυτό. Δεν παραπονιέμαι όμως, μια χαρά περνάω.
Υπάρχει κάτι που ονειρεύεσαι για τη μουσική σου;
Να είναι η μουσική μου μια ενέργεια που δεν έχει αρχή και τέλος και δεν είναι ένα πράγμα. Να είναι ένα ζωντανός οργανισμός, κάπως. Να μην σταματήσει, να πάλλεται.
Πολύ όμορφο αυτό.
Είμαι ποιήτρια η πουτάνα.
Το «Τυχερό Βρακί» είναι αληθινή ιστορία;
Στο περίπου.
Τι στο διάολο κάνει η Αγγελίνα;
Ό,τι θέλει.
*Styling από την @pax.ter.
