Η VASSIŁINA είναι από εκείνες τις καλλιτέχνιδες που δεν περιορίζονται εύκολα σε ένα τραγούδι, έναν ήχο ή μια εικόνα. Κάθε νέα της δουλειά μοιάζει να ανοίγει μια διαφορετική είσοδο στον ίδιο, διαρκώς μεταβαλλόμενο κόσμο – έναν κόσμο όπου η φωνή, το σώμα, η εικόνα και η ταυτότητα μπλέκονται διαρκώς μεταξύ τους, με τρόπο ταυτόχρονα μυθολογικό αλλά και βαθιά προσωπικό.
Μου κέντρισε το ενδιαφέρον όταν άκουσα το κομμάτι της «Ατυχήσαμε» και αγάπησα την μουσική της όταν κυκλοφόρισε το Femmeland. Πέρυσι είχα την ευκαιρία να βρεθώ στα γυρίσματα του «Katadiki», ένα από τα προσωπικά μου αγαπημένα κομμάτια από τον νέο της δίσκο i.par.ksia.ko, που κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 2026, και να τη γνωρίσω από κοντά.
Λίγο πριν από το Αγοραφοβικό Φεστιβάλ, που θα λάβει χώρα στο χώρο του ΠΛΥΦΑ στις 18 & 19 Σεπτεμβρίου, και στο οποίο φέτος κάνει την επιμέλεια του μουσικού προγράμματος, καθίσαμε και μιλήσαμε για όσα βρίσκονται πίσω από την νέα της δισκογραφική δουλειά, για τη διαρκή επιστροφή σε ορισμένα ερωτήματα, για τις θηλυκότητες που την έχουν διαμορφώσει, αλλά και για την Αθήνα, το Λονδίνο και τη σκηνή που συνεχίζει να χτίζεται γύρω μας.
«Με ενδιαφέρει να δημιουργώ έναν μύθο γύρω από κάτι πολύ προσωπικό. Όσο πιο αληθινό είναι αυτό που λέω, τόσο περισσότερο νιώθω την ανάγκη να το μεταφράσω σε εικόνες και σύμβολα. Όχι για να το κρύψω, αλλά γιατί μερικές φορές η αλήθεια γίνεται πιο κατανοητή μέσα από αυτά παρά από τις λέξεις μόνες τους.»
Έχεις χτίσει έναν ολόκληρο καλλιτεχνικό κόσμο γύρω από το σώμα ως υποκείμενο και όργανο. Πότε ήταν η πρώτη φορά που ένιωσες το σώμα σου να ξέρει κάτι πριν το προλάβει το μυαλό σου;
Νομίζω ότι το σώμα μου ήξερε πάντα πριν από εμένα. Απλώς για πολλά χρόνια δεν είχα μάθει να το ακούω. Μεγάλωσα με πολύ άγχος, με θρησκευτικές ενοχές, οπότε κάθε σήμα του σώματος το ερμήνευα σαν απειλή. Επίσης σαν γυναίκα, η επαφή μου με το σώμα μου είχε πολύ τραύμα. Κάποια στιγμή κατάλαβα ότι το σώμα δεν προσπαθεί να με τρομάξει· προσπαθεί να μου μιλήσει. Ειδικά οι επαγγελματίες της φωνής είμαστε κάπως τόσο συνδεδεμένοι με τη φωνή και το σώμα μας. Κάθε μικρή αλλαγή μπορεί να αλλάξει τον ήχο μας. Στη σκηνή το νιώθω πιο καθαρά από οπουδήποτε αλλού. Είναι η μόνη στιγμή που νιώθω το σώμα μου πραγματικά ελεύθερο.
Διδάσκεις φωνητική. Περνάς χρόνο βοηθώντας άλλους να βρουν τη φωνή τους (κυριολεκτικά και μεταφορικά) ενώ εσύ έχεις μιλήσει συχνά για τη διαρκή αναζήτηση της δικής σου κατεύθυνσης, την συνεχή διαπραγμάτευση της δικής σου φωνής. Πώς το βιώνεις αυτό;
Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται εύκολα. Σε άλλους όχι. Εμένα μου πήρε πολύ χρόνο. Τραυμάτισα άπειρα τη φωνή μου γιατί προσπαθούσα να είμαι κάτι άλλο. Τώρα καταλαβαίνω ότι δεν «βρίσκεις» τη φωνή σου μια φορά και τελειώνει. Αλλάζει όσο αλλάζεις κι εσύ. Υπήρχαν φορές που ένιωθα ότι η φωνή μου είναι φυλακή, ότι απαιτεί τέτοια αφοσίωση και φροντίδα που χάνω κάτι από τη νεότητά μου. Αυτό μου προκαλούσε θυμό. Και φυσικά, όσο θυμώνεις με το σώμα σου, τόσο αντιδρά κι αυτό. Στους μαθητές μου προσπαθώ να δημιουργήσω έναν χώρο όπου δεν χρειάζεται να ακούγονται «σωστοί», αλλά να βρουν τον ήχο τους. Το ίδιο προσπαθώ να κάνω κι εγώ με τον εαυτό μου. Η διδασκαλία με μαθαίνει άπειρα πράγματα και με εμπνέει.
Μιλάς πολύ για το τι παίρνεις από τις θηλυκότητες γύρω σου, δύναμη, έμπνευση, αίσθηση του ανήκειν. Τι σου έχουν διδάξει όμως οι συγκεκριμένες θηλυκότητες, είτε καλλιτέχνιδες είτε όχι, για το πώς να κατοικείς μέσα στη δική σου τέχνη;
Με έμαθαν ότι μπορείς να είσαι τρυφερή και οργισμένη ταυτόχρονα, ότι δεν χρειάζεται να μικραίνεις για να χωρέσεις κάπου. Νομίζω ότι χάρη σε αυτές σταμάτησα να προσπαθώ να μοιάζω σε κάποιον και άρχισα να χτίζω έναν κόσμο που μοιάζει σε εμένα.
Όσο πιο εκτεθειμένο μοιάζει συναισθηματικά ένα τραγούδι σου, τόσο πιο έντονη φαίνεται να γίνεται η οπτική του επεξεργασία. Ο οπτικός κόσμος λειτουργεί ως προστασία ή ως ένστικτο;
Με ενδιαφέρει να δημιουργώ έναν μύθο γύρω από κάτι πολύ προσωπικό. Όσο πιο αληθινό είναι αυτό που λέω, τόσο περισσότερο νιώθω την ανάγκη να το μεταφράσω σε εικόνες και σύμβολα. Όχι για να το κρύψω, αλλά γιατί μερικές φορές η αλήθεια γίνεται πιο κατανοητή μέσα από αυτά παρά από τις λέξεις μόνες τους.
Έγραψες το i.par.ksia.ko σε μια εβδομάδα. Τι οδήγησε αυτές τις λέξεις και μουσικές να έρθουν τόσο απότομα στην επιφάνεια;
Μια έντονη υπαρξιακή κρίση (γελάει). Ποια είμαι, ποια θέλω να είμαι.
Στο i.par.ksia.ko επεξεργάστηκες τη φωνή σου για να αλλάξεις την προφορά σου. Όταν την άκουσες πίσω, έμοιαζε με κάποιον που αναγνώρισες;
Με ενδιέφερε ακριβώς αυτή η αμφιβολία. Έχοντας ζήσει χρόνια ανάμεσα σε Ελλάδα και Αγγλία, πάντα ένιωθα ότι η γλώσσα κουβαλάει ταυτότητα αλλά και προσδοκίες. Ήθελα η φωνή να ακούγεται λίγο ανοίκεια, σαν να μην μπορείς να αποφασίσεις από πού είναι. Κάπως έτσι ένιωθα κι εγώ.
«Υπάρχει πολύ περισσότερο ταλέντο από όσο θεωρεί η βιομηχανία ότι αντέχει. Γι’ αυτό και φεστιβάλ σαν το Αγοραφοβικό, όπου φέτος κάνω την επιμέλεια προγράμματος, με ενθουσιάζουν τόσο. Δεν είναι απλώς ένα φεστιβάλ. Είναι μια πρόταση για το πώς μπορεί να μοιάζει η σκηνή μας όταν αφήνουμε τις γενιές και τους κόσμους να συναντηθούν. Από μουσικούς για μουσικούς.»
Η μουσική σου είναι χτισμένη πάνω στην κυκλική επιστροφή, θέματα που δεν κλείνουν από δίσκο σε δίσκο. Είναι συνθετική επιλογή ή κάτι ανολοκλήρωτο που σε τραβά πίσω;
Πιστεύω ότι όλοι οι καλλιτέχνες γράφουμε ουσιαστικά το ίδιο έργο ξανά και ξανά, απλώς κάθε φορά από άλλη γωνία. Δεν προσπαθώ να λύσω αυτά τα θέματα. Προσπαθώ να τα καταλάβω λίγο καλύτερα. Όταν σταματήσουν να επιστρέφουν, μάλλον θα σημαίνει ότι έχω γίνει άλλος άνθρωπος.
Η αθηναϊκή alternative σκηνή τα τελευταία χρόνια μοιάζει να έχει βρει μια φωνή που εξάγεται, αργά αλλά σταθερά, προς τα έξω. Εσύ που την έχεις ζήσει και από μέσα και με τα μάτια κάποιας που έφυγε και γύρισε, πού την βλέπεις να πηγαίνει; Και τι της λείπει ακόμα;
Νιώθω ότι υπάρχει απίστευτη δημιουργικότητα στην Αθήνα αυτή τη στιγμή. Βλέπω καλλιτέχνες που δεν κοιτάνε αλλού για να αντιγράψουν, που χτίζουν κάτι που δεν θα μπορούσε να έχει γεννηθεί πουθενά αλλού. Αυτό είναι σπάνιο και αξίζει να το λέμε. Αυτό που ακόμα μας λείπει είναι η δομή γύρω από αυτή τη δημιουργικότητα. Οι υποδομές, η εξωστρέφεια, η εμπιστοσύνη στους ίδιους τους καλλιτέχνες. Υπάρχει πολύ περισσότερο ταλέντο από όσο θεωρεί η βιομηχανία ότι αντέχει. Γι’ αυτό και φεστιβάλ σαν το Αγοραφοβικό, όπου φέτος κάνω την επιμέλεια προγράμματος, με ενθουσιάζουν τόσο. Δεν είναι απλώς ένα φεστιβάλ. Είναι μια πρόταση για το πώς μπορεί να μοιάζει η σκηνή μας όταν αφήνουμε τις γενιές και τους κόσμους να συναντηθούν. Από μουσικούς για μουσικούς.
Τι σου ζητά η Αθήνα καλλιτεχνικά που δεν σου ζήτησε ποτέ το Λονδίνο; Τι είδους άνθρωπος πρέπει να είσαι για να κάνεις μουσική εδώ;
Να είσαι άνθρωπος με υπομονή που δεν τα παρατάει, όσο κι αν όλα γύρω σου δείχνουν το αντίθετο.
Ποια είναι η ερώτηση που η μουσική σου συνεχίζει να κάνει χωρίς να έχει απαντήσει ακόμα;
Πώς να ανήκεις χωρίς να μικρύνεις.
Ό,τι έρθει πρώτο, χωρίς σκέψη.
Γάτες.
Ένας ήχος που σε κάνει να νιώθεις ξανά 6 χρονών.
Ο Furby.
Μια λέξη που επαναλαμβάνεις χωρίς να το καταλαβαίνεις.
Trigger.
Υπερτιμημένο: ένα συναίσθημα.
Feeling triggered.
Υποτιμημένο: ένα συναίσθημα.
Η τρυφερότητα.
Η πιο “red flag” συνήθειά σου.
Να χάνεται η σκέψη μου .
Το i.par.ksia.ko ως καιρικό φαινόμενο.
Χαλάζι.
