Τον περασμένο Νοέμβριο η Καταλανή τραγουδίστρια έφερε το «φως». Πρόκειται για ένα ηχητικό κύμα, το οποίο προσπαθεί να ανανοηματοδοτήσει το απέραντο χωνευτήρι της ποπ κουλτούρας. Και το καταφέρνει. Η καλλιτέχνιδα επιχειρεί να κάνει μουσική ισορροπώντας δύο αντιθετικές ποιότητες: το θράσος και την στοργή. Ταυτόχρονα, τραγουδά σε 14 γλώσσες και διαλέκτους, τις οποίες χρησιμοποιεί σαν σημεία ένωσης με τον κόσμο παρά σαν περιορισμό, δομώντας «νέα γλώσσα» για τον γυναικείο μυστικισμό.
Το project στο σύνολο του είναι μια αποκάλυψη, όπως εκείνες που είχαν οι μοναχές που ενέπνευσαν τα κομμάτια του. Δημιουργείται μία μορφή τελετουργίας για τον ακροατή, ενώ τον τοποθετεί στην ίδια θέση με εκείνες, την στιγμή της θέασης και της επαφής με το θεϊκό στοιχείο. Το άλμπουμ, εξάλλου, αρχίζει με το υπαρξιακό ερώτημα: «How nice it’d be to live between them both?/How nice it’d be/to come from this earth/go to heaven/and come back to earth?» και τελειώνει με την απάντηση της, η οποία συγκροτείται σταδιακά σε όλο το άλμπουμ, μέσω του οποίου τελικά «επιστρέφει» εκεί απ’όπου ξεκίνησε και όπου ανήκει: στον κόσμο (mundo) και στ’ αστέρια (estrellas)./«When God descends and I ascеnd, We’ll meet halfway/Me, who come from the stars, today I turn into dust, to return with them/».
Στα πιο τεχνικά χαρακτηριστικά, μεταξύ των τραγουδιών είναι έντονα διακριτή η μαξιμαλιστική παραγωγή και το πλήθος μουσικών οργάνων. Είναι το σημείο στο οποίο ο ακροατής συναντά την απόλυτη μετουσίωση του ήχου: τη συνύπαρξη των ζωντανών εγχόρδων με την ηλεκτρονική υφή. Το οργανικό και το ψηφιακό στοιχείο ενώνονται άρτια και προσφέρουν ένα πολυσύμπαν ήχου. Το LUX θυμίζει ένα σταυροδρόμι ανάμεσα σε κλασικά operatic-pop projects όπως το Barcelona (Freddie Mercury & Montserrat Caballé) και τους πειραματικούς ήχους της Björk και FKA Twigs. Ο δίσκος ηχογραφήθηκε σε συνεργασία με την Συμφωνική Ορχήστρα του Λονδίνου. Στην σύνθεση και επιμέλεια συμμετέχουν — μεταξύ άλλων — η ίδια η Rosalía, o Noah Goldstein και ο Pharrell Williams, ονόματα στον μουσικό χώρο που αξίζουν το καθένα την δική του λίστα από projects στα οποία υπήρξαν μέρος. Παράλληλα,το μουσικό σύνολο χωρίζεται σε τέσσερα «movements», το καθένα με δική του θεματολογία, στοιχείο που φέρνει το άλμπουμ ακόμα πιο κοντά στην συμφωνική μουσική.
Μεταξύ των κομματιών ξεχωρίζει το «Mio Cristo Piange Diamanti», μια aria γραμμένη στα Ιταλικά. Στους στίχους αναφέρεται στο θεϊκό στοιχείο που νοεί ως Χριστό που «κλαίει» διαμάντια. Η Rosalia συνεχίζει με τρυφερότητα στη σύλληψη της φιλίας, αναφερόμενη σε αυτή σαν να είναι κάτι ιερό, ενώ την ίδια στιγμή, την συνδέει με την αγάπη και την αφοσίωση της προς τον Θεό./«I carry you always»/.
Όσον αφορά το «Berghain», ο τίτλος έχει διττή σημασία. Αρχικά, την κυριολεκτική σημασία στη γερμανική γλώσσα: πολλά δέντρα-δάσος. Έπειτα συνδέεται με το διάσημο μουσικό κλαμπ του Βερολίνου. Ισως γι’αυτό υπάρχει μια κρυφή techno ηχητική όψη με τη χρήση ηλεκτρονικού μπάσου όπως και την τροποποίηση στο τέλος του κομματιού, σε upbeat/techno ρυθμούς, όπως παρουσιάστηκε στα Brit awards 2026. Κεντρικό ρόλο διαδραματίζουν χορικά και πολυφωνικά στοιχεία στο ρεφρέν, με την επανάληψη της φράσης στα Γερμανικά: «His fear is my fear, Ηis rage is my rage, Ηis love is my love, Ηis blood is my blood» συνδέοντας έτσι το κομμάτι με την μύστρια Χίλντεγκαρντ του Μπίνγκεν, την γυναίκα που υπήρξε η έμπνευση για την Rosalía εδώ. Οι στίχοι προμηνύουν την σχέση της με το θείο μέσω των οραμάτων που είχε και τελικά την απόλυτη ένωση με αυτό. Η γέφυρα του κομματιού «τεντώνει» ηχητικά με την εμφάνιση της Bjork, της Ισλανδής καλλιτέχνιδας που αποτελεί βασική εκφράστρια της πειραματικής ποπ και avant-garde αισθητικής. «This is divine intervention» — μεταφορικά και κυριολεκτικά — φράση απόλυτα συνδεδεμένη τόσο με την αισθητική του άλμπουμ όσο και με την Bjork, λειτουργεί σαν συνυποδήλωση θεϊκής παρέμβασης στο κομμάτι. Τέλος, ο Αμερικανός μουσικός Yves Tumor, δίνει στα τελευταία λεπτά το «punch» που χρειαζόταν για να ισορροπήσει με το υπόλοιπο — εξίσου πληθωρικό — ύφος του τραγουδιού. Με ηλεκτρονικό τόνο και την εμμονική επανάληψη της φράσης «I’ll fuck you till you love me», η οποία σταδιακά συμπυκνώνεται στο σκέτο «Love me», το outro γίνεται απόλυτα εσωτερικό. Απογυμνώνει την οργή και αποκαλύπτει την απώλεια αγάπης που τη γέννησε, καταλήγοντας σε μια απελπισμένη προσταγή.
Στην ίδια κατηγορία ανήκουν θεματικά — διαφέροντας βέβαια στη σύνθεση τους — κάποια κομμάτια στα οποία θίγονται έμφυλα ζητήματα. Πιο συγκεκριμένα, στο «Porcelana» έμπνευση αποτελεί η Ιαπωνέζα μοναχή και ποιήτρια Ryōnen Gensō. Στην προσπάθεια της να γίνει αποδεκτή στους κύκλους του Βουδισμού, έκαψε το πρόσωπο της, απαρνούμενη την ομορφιά της και αποδεικνύοντας έτσι την αφοσίωση της.
Στο «La Perla» και στο «Novia robot» η ερμηνεύτρια φαίνεται να παρουσιάζει τα συναισθήματα της γύρω από τον γάμο, τον χωρισμό και την πατριαρχική οπτική που διέπει τα πρώτα δύο. Στο «La Perla» ανατρέχει σε μια τελειωμένη ερωτική σχέση και επιχειρεί τον απολογισμό της μέσα από ένα ρυθμικό βαλς προσβολών ενώ στο «Novia robot» παίρνει πίσω την ανεξαρτησία της και ελευθερώνεται από την αντρική ματιά, τραγουδώντας στα Μανδαρινικά.
Στο «La Yugular» κυριαρχεί η ιδέα της πνευματικής αφύπνισης. H Aραβική γλώσσα χρησιμοποιείται στο ρεφρέν για να περιγράψει τη σχέση του ανθρώπου με το θεϊκό. Γίνεται λόγος για την Rabia al-Adawiyya, μυστικίστρια των Σούφι. Η ίδια δίδασκε πως ο Θεός πρέπει να αγαπιέται με αυτοθυσία: «I’d tear heaven apart for you/I’d demolish hell for you/». Γι’αυτό άλλωστε ο τίτλος είναι επηρεασμένος από την σφαγίτιδα φλέβα (jugular vein) και τη λειτουργία της, καθώς αυτή μεταφέρει το αίμα από τον εγκέφαλο πίσω στην καρδιά. Παρόμοιος στίχος εντοπίζεται και στο Κοράνι,τονίζοντας την εγγύτητα που νιώθει ο πιστός με τον Θεό: «You’re at once far and closer still/than my own jugular vein/». Στο τέλος του τραγουδιού, χρησιμοποιείται η μέθοδος αντιπαράθεσης κλίμακας ώστε να εξηγηθεί η ιδέα πως όλος ο κόσμος υπάρχει μέσα στον άνθρωπο και μέσα στον άνθρωπο «χωράει» ολόκληρος ο κόσμος.
Όπως έχει παραδεχτεί και η ίδια η δημιουργός, το άλπμουμ «απαιτεί» χρόνο και προσήλωση. Σε βυθίζει στον πολυγλωσσικό του κόσμο, στην οντολογία του και σε αναγκάζει να αφήσεις για λίγο το ατελείωτο scroll, αλλάζοντας τον τρόπο κατανάλωσης του ήχου που κυριαρχεί σήμερα. Γι’αυτό αξίζει να «πάρει»τα λουλούδια του – κατά προτίμηση μανόλιες.
