Μόλις μισή ώρα εκτός της πόλης των Γρεβενών, στην σκιά της οροσειράς της βόρειας Πίνδου, βρίσκεται το χωριό της Κρανιάς. Αποτελεί ένα από τα πολλά «βλαχοχώρια» που όσο περνάνε τα χρόνια, υποχωρούν, ένα βήμα την φορά, προς την μόνιμη εγκατάλειψη. Κάποτε οι κάτοικοι αυτών των χωριών βιοπορίζονταν μόνο «από τα ξύλα». Η Μαύρη Πεύκη, ένα δέντρο που χρησιμοποιείται για τους στύλους ρεύματος, υπάρχει σε αφθονία σε αυτόν τον τόπο. Πλέον τα πελώρια φορτηγά που μεταφέρουν τα δέντρα ελαττώνονται, μαζί με τους κατοίκους της Κρανιάς. Οι νεότεροι κάτοικοι ακολουθούν τα παραμύθια της πόλης και έναν διαφορετικό τρόπο ζωής, αφήνοντας πίσω σκηνικά μιας άλλης, βουκολικής εποχής. Όσα βήματα κάνουν οι άνθρωποι μακριά από τα χωρία, τόσα βήματα κάνει η φύση για να τα διεκδικήσει. Τις νύχτες ακούγονται λύκοι στις οροσειρές, και τα σκυλιά του χωριού γαυγίζουν, έντρομα από τις αρκούδες του εθνικού δρυμού της Βάλιας Κάλντας, που περιηγούνται στο χωριό τα βράδια. Το κύριο «θήραμα» τους, τα μούρα και τα φρούτα στους μπαχτσέδες. Όταν το τελευταίο σπίτι αδειάσει και στην θέση των ανθρώπων μείνουν τα σκιάχτρα τους, όταν τα ξεχασμένα αγροτικά σκουριάσουν και φαγωθούν, και οι φράχτες γίνουν ένα με το χώμα, τότε ίσως θα βοσκίσουν στα μονοπάτια του χωριού τα ζωντανά ή θα ουρλιάζουν οι λύκοι στις ταράτσες.