ΓΕΛΩΝΤΑΣ ΣΤΑ ΟΡΙΑ: Ο ΝΤΑΡΙΟ ΦΟ, Η ΒΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΑΜΗΧΑΝΙΑΣ
Τον Ντάριο Φο τον θυμήθηκα από ένα Spotify playlist του Πάνου Βλάχου. Αν και ο Φο κατέχει σχεδόν μόνιμη θέση στις σχολές θεάτρου, όπου το έργο του δεν παύει να συζητιέται, για κάποιους έχει χάσει την ‘επικαιρότητά’ του μέσα στην πληθώρα απόψεων και στα νέα αφηγηματικά σχήματα. Όταν όμως έτυχε να παρακολουθήσω ένα σύγχρονο ελληνικό […]
ΑΙΜΙΛΙΑ ΠΛΑΤΗ: «ΘΕΛΩ ΝΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΠΑΝΤΟΥ ΤΕΤΟΙΑ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑ, ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΕΝΑΣ ΘΕΣΜΟΣ»
Κάθε Τετάρτη γύρω στις επτά, οκτώ άνθρωποι ανοίγουν την οθόνη του υπολογιστή για να συνδεθούν στην καθιερωμένη τους συνάντηση. Μοιράζονται αυτά που διάβασαν την εβδομάδα που πέρασε, ανταλλάσσουν απόψεις και πάνω απ’ όλα, διαβάζουν ο ένας στον άλλον αυτά που έγραψαν. Εδώ και δυόμιση χρόνια, δεν υπάρχει είδος γραφής με το οποίο δεν έχουν πειραματιστεί. […]
Ο ΚΑΤΑΚΛΥΣΜΟΣ ΤΟΥ ΝΩΕ: ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΕΚΔΙΚΟΥΝΤΑΙ
Στις 14 και 15 Απρίλη, σε ένα γεμάτο Ολύμπια, η Παιδική Χορωδία της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, σε συνεργασία με τις ορχήστρες νέων, Underground Kids, Youth Orchestra και την Ορχήστρα Νέων El Sistema Greece, παρουσίασε την όπερα “Ο Κατακλυσμός του Νόε” του Μπέντζαμιν Μπρίττεν, σε σκηνοθεσία Θέμελη Γλυνάτση και με την εικαστική επιμέλεια της Χριστίνας Δημητρά. Την […]
Η ΜΝΗΜΗ ΩΣ ΦΟΡΜΑ: ΜΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΕ ΤΗΝ PENNY SIOPIS
Όταν επισκέφτηκα την αναδρομική έκθεση της Penny Siopis με τίτλο For Dear Life, βυθίστηκα σε μια έντονα ενδοσκοπική και συνάμα πολιτικά φορτισμένη εμπειρία. Το έργο της Νοτιοαφρικανής καλλιτέχνιδας είναι ένα δυνατό παράδειγμα του πως η τέχνη αλληλεπιδρά με την συλλογική μας μνήμη, αποκαλύπτοντας ταυτόχρονα πόσο λεπτό είναι το σύνορο μεταξύ εαυτού και συνόλου. Η έκθεση […]
JACOB COLLIER: ΜΑΘΕ ΝΑ ΑΚΟΥΣ ΤΗΝ ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΟΥ ΣΕ ΠΕΡΙΒΑΛΛΕΙ
Τον προηγούμενο Ιούλιο ήρθε ο Jacob Collier στην Αθήνα. Κάπου στη μέση της συναυλίας σταμάτησε να παίζει και για δύο λεπτά αφοσιώθηκε σε κάποια τζιτζίκια που ακούγονταν αμυδρά κάτω από τη βαβούρα όλων μας. Τότε γύρισε και είπε πως η μουσική μας περιβάλλει, αρκεί να μάθουμε να ακούμε αυτά που συμβαίνουν γύρω μας και πρωτίστως ο […]
Η ΓΕΝΝΑ ΤΗΣ ΡΟΖΜΑΡΙ ΚΑΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ
Το να καταλήγει μια ταινία να επιβιώνει παρά την αποκαθήλωση του δημιουργού, να γίνεται αστικός θρύλος ακόμα και λαϊκή έκφραση στο στόμα ανθρώπων που μπορεί να μη την έχουν δει καν, αποτελεί τη μεγαλύτερη απόδειξη ότι η cult κουλτούρα είναι πολλά παραπάνω από νοσταλγική αισθητική. Είναι η δυνατότητα διαρκούς επανεξέτασης και η τοποθέτησή τους όχι […]
«Η ΠΟΙΗΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥΤΕΛΕΙΑ»: Η ΟΝΤΡΙ ΛΟΡΝΤ ΚΑΙ Η ΓΡΑΦΗ ΩΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΡΑΞΗ
«Ίσως για μερικούς από εσάς εδώ σήμερα, είμαι το πρόσωπο ενός από των φόβων σας. Επειδή είμαι γυναίκα, επειδή είμαι μαύρη, επειδή είμαι λεσβία, επειδή είμαι ο εαυτός μου – μια μαύρη γυναίκα πολεμίστρια ποιήτρια που κάνει τη δουλειά της – έρχεται να σας ρωτήσει, εσείς κάνετε την δική σας;» («Μεταμορφώνοντας τη σιωπή σε γλώσσα […]
ΑΘΗΝΑ
ΟΤΑΝ Η ΓΕΝΝΑ ΓΡΑΦΕΙ ΣΕΝΑΡΙΟ
Η γέννα είναι ταυτόχρονα αρχή και ρήξη. Και οι ταινίες για τις οποίες θα μιλήσουμε το αποδεικνύουν. Γιατί εδώ η γέννα δεν παρουσιάζεται μονάχα ως βιολογική πράξη, αλλά ως μια εμπειρία βαθιά κοινωνική, υπαρξιακή, και εν τέλει πολιτική. Από το ψυχολογικό body horror του Birth/Rebirth, την arthouse σιωπή του April και το ιστορικό δράμα […]
ΑΡΧΑΙΟΛΑΓΝΕΙΑ ΚΑΙ ΕΠΙΔΑΥΡΟΣ
Κάθε καλοκαιρινό Σαββατοκύριακο, με έναν σχεδόν παραδοσιακό τρόπο, ο κόσμος συρρέει ευλαβικά στην Αρχαία Επίδαυρο για να παρακολουθήσει το μείζον καλλιτεχνικό και πολιτισμικό δρώμενο της χρονιάς: Μια παράσταση. Σαν πιστοί που κάνουν τάμα, οι σημερινοί πιστοί της τέχνης, περπατούν αργά και μαζικά τον λιθόστρωτο δρόμο που οδηγεί στο θέατρο του Ασκληπιείου. Στο κοινό βρίσκεται μια […]
