“Η νεοελληνική τέχνη έχει κάτι το στοιχειωμένο.
Νιώθεις ότι υπάρχει και παράγεται παντού
τριγύρω σου, αλλά δεν μπορείς να βάλεις
το δάχτυλο σου πάνω της και να την δείξεις.
Να πεις «Να αυτή είναι, την βρήκα».”
Αλεξ Αποστολου Κολμανιωτης
“Αίμα τρεχάμενο, κρυμμένο μέσα στις χτυπημένες κάμερες, στις τάξεις των καλών τεχνών, στα ψηφιακά σημειωματάρια των κινητών, στις παρτιτούρες στοιβαγμένες μέσα στα ντοσιέ και σε καμβάδες προστατευμένους από μουσαμάδες.”
Θανος Αδαμιδης
“Ανήκω σε μια γενιά που έχει κομμένα φτερά και αυτό το φέρω μέσα μου. Είναι δύσκολο να ζει κανείς από την τέχνη του, δεν αμφισβητώ πως συχνά με την τέχνη μπορούν να ασχοληθούν όσοι έχουν κάποιο προνόμιο.”
“Το πώς θα ήταν ο κόσμος αν κυβερνούσαν οι γυναίκες θα το μάθουμε μόνο αν το επιτρέψουμε κάποτε να συμβεί…
Έχουμε πολύ δρόμο ακόμα μπροστά μας. Ακόμα μας σκοτώνουν επειδή θέλουμε απλά να χωρίσουμε ή γιατί αφήνουμε τα μαλλιά μας ελεύθερα και δεν τα σκεπάζουμε με χιτζάμπ.”
“Νιώθω πως υπάρχει ένα αίσθημα στην Ελλάδα πως πολλά πράγματα δεν λύθηκαν. Ο κόσμος έπρεπε να προχωρήσει… οι άνθρωποι δεν μπορούν πάντοτε να επεξεργαστούν το τραυματικό παρελθόν τους διότι πρέπει να συνεχίσουν να ζουν.”
1
Με τούτο και με κείνο
τ’ απρόοπτο
το προγραμματισμένο
κι εκείνο που πονάει
το άλλο που ευχαριστεί
με τις επιθυμίες
τ’ όνειρο
τον πόθο
την κούφια ηδονή
κι εκείνο που σίγουρα δε θα γίνει
Με διαθέσεις και συγκρούσεις
παρενθέσεις και υπεκφυγές
-κι ο Φόβος πάντα παρών-
με τούτο και με κείνο
περνάει ο χρόνος/όχι ο χρόνος/αλλά εμείς
Κι αύριο θα είν’ άλλη μέρα
και έτος
αιώνας ανθρώπων:
η Ζωή
2
Πώς σοβαρεύει η θάλασσα το σούρουπο
Πώς σοβαρεύει ο ουρανός
εκεί κατά τη δύση
Ας γίνει · ας μη γίνει
Ντύνομαι τη σιωπή
Φοράω αστέρινο καπέλο
Απηλιωτης
“Το κάθε έργο είναι ένα σύμπαν με δικές του λειτουργιές, μηχανισμούς αναφοράς, αισθητικών καταβολών και επιρροών. Συνεπώς πρέπει κανείς να κάνει έρευνα η οποία δεν θα φανεί απαραιτήτως χρήσιμη στην καθαυτή θεατρική προετοιμασία, αλλά στη νοητική χαρτογράφηση όλων αυτών των συντεταγμένων.”
“Το ταλέντο προφανώς δεν έχει να κάνει με την σωματική κατάσταση, αν και υπάρχουν δυστυχώς πολλές προκαταλήψεις ακόμα. Άμα διαβάσω κάτι που αξίζει δεν αντέχω να μην το δει ο κόσμος.”
Αν ο μοναχικός πρωταγωνιστής του Υπογείου άκουγε την γνωστή φράση του Διαφωτιστή φιλοσόφου Ρενέ Ντεκάρτ “Σκέφτομαι άρα υπάρχω” θα γέλαγε στα μούτρα του και θα φώναζε εκκωφαντικά από το σκοτεινό του υπόγειο:
«Όχι! Επιθυμώ άρα υπάρχω!».
«Δεν χρειάζεται να είσαι εγώ για να πολεμήσουμε ο ένας δίπλα στον άλλον.
Δεν χρειάζεται να είμαι εσύ για να αναγνωρίσουμε ότι οι πόλεμοι μας είναι ίδιοι»
Το «Γεννήσου» εμπεριέχει μια ροπή, μια προτροπή στην πράξη.
«Γεννήσου» μπορεί να φωνάξει μια μάνα κατά την διάρκεια του τοκετού. Ή ένας ιερέας ενόσω ανυψώνει το μωρό απ’ τα βάθη της κολυμπήθρας και επικυρώνει την μεταφυσική του ύπαρξη.
«Γεννήσου» μπορεί να ψελλίσει και ο εκάστοτε καλλιτέχνης την ώρα της δημιουργίας. Έτσι σκυφτός πάνω από μια κόλλα χαρτί, μ’ ένα στυλό ή ένα πινέλο στο χέρι. Έτσι λαχανιασμένος απ’ τις πρόβες και την αποστήθιση ενός μονολόγου.
Όταν αποφασίσαμε να αφιερώσουμε το πρώτο τεύχος στην «γέννα» – για ευκολονόητους λόγους που συνδέονται με την θεματική της άνοιξης, της αρχής – σκεφτήκαμε ότι η λέξη «γέννα» από μόνη της δεν αρκούσε. Μας έμοιαζε κάτι γιγάντιο και άυλο. Μια έννοια που πλανάται στο σύμπαν και το υπερβαίνει. Η φράση «γεννήσου», απ’ την άλλη, μας φάνηκε πιο χειροπιαστή. Είναι λες και την ακούς, την βλέπεις να ‘ρχεται κατά πάνω σου σαν βέλος και να σου ζητάει κάτι.
Από εμάς ζήτησε να δημιουργήσουμε ένα περιοδικό τεχνών απ’ το μηδέν. Με ελάχιστες γνώσεις του πως κάτι τέτοιο γίνεται από ιδέα, πράξη. Και παρότι δεν είναι δα και φοβερή δοκιμασία, σαν εκείνες τις φοβερές, φοβερότατες που δοκιμάζουν τους ανθρώπους στις μέρες μας, η υλοποίηση του είχε δυσκολίες. Δυσκολίες που αφορούν κυρίως τον σκοπό ενός τέτοιου εγχειρήματος.
Η νεοελληνική τέχνη έχει κάτι το στοιχειωμένο. Νιώθεις ότι υπάρχει και παράγεται παντού τριγύρω σου, αλλά δεν μπορείς να βάλεις το δάχτυλο σου πάνω της και να την δείξεις. Να πεις «Να αυτή είναι, την βρήκα». Συμφωνήσαμε ότι αυτή η χαοτική και ταυτόχρονη ύπαρξη και ανυπαρξία είναι που κρύβει το ενδιαφέρον. Και ότι η εξερεύνηση των όποιων συνόρων της είναι το δελεαστικό της στοιχείο.
Μ’ αυτό το σκεπτικό λοιπόν, τραβάμε το νήμα του τόξου, και ρίχνουμε το βέλος «Γεννήσου», αφιερωμένο στην αρχή, αυτού που ελπίζουμε να είναι, ένα μεγάλο ταξίδι.
Μέσα από την απόλυτη ελευθερία και την αναρχία του διαδικτύου, αναδύει ένα ακόμα ψηφιακό περιοδικό.
Η αφετηρία της ιδέας αυτής ήταν μια απόρριψη. Η απόρριψη της δημοφιλούς αντίληψης ότι η νεοελληνική τέχνη διανύει κάποιου είδους σήψη και ότι η πολιτιστική συνείδηση της μοντέρνας Ελλάδας των προηγούμενων δεκαετιών εξαϋλώνεται με τον θάνατο των τελευταίων μεγάλων συμβόλων της. Στην σύγκριση, η σύγχρονη Ελλάδα φαίνεται καλλιτεχνικά άγονη, κάνοντας κύκλους γύρω από τον εαυτό της – με παρόμοιες εικόνες, λέξεις και ερμηνείες. Η συνθήκη της σύγχρονης Ελλάδας όμως δεν είναι παρά μόνο το ξηρό της δέρμα που από κάτω του ρέει φρέσκο αίμα, θερμό.
Αίμα τρεχάμενο, κρυμμένο μέσα στις χτυπημένες κάμερες, στις τάξεις των καλών τεχνών, στα ψηφιακά σημειωματάρια των κινητών, στις παρτιτούρες στοιβαγμένες μέσα στα ντοσιέ και σε καμβάδες προστατευμένους από μουσαμάδες.
Αίμα γόνιμο που φέρνει μαζί του Άνοιξη – όχι μία αλλά ποικίλες. Το περιοδικό μας αποζητά την ζωηράδα από τις μαργαρίτες που άνθισαν στην άσφαλτο και τα χορτάρια που ξεπρόβαλλαν μέσα από το μπετόν. Αυτές είναι οι Ανοίξεις στο πολιτιστικό τοπίο της Ελλάδας και αρκετές ακόμα κρύβονται στις φυλλωσιές και στα τσιμέντα τους. Η μεγάλη επιδίωξη του περιοδικού είναι να τις φανερώσει.
Είμαστε μια ομάδα 25+ χειρουργών, όπου τα στυλό και τα πληκτρολόγια είναι τα νυστέρια μας. Στόχος μας σε κάθε τεύχος να ξεδιπλώνουμε ένα μικρό κομματάκι από της Ελλάδας το δέρμα, ώστε να φανερώσουμε τις αρτηρίες, αλλά και τις φλέβες, αυτού του αίματος. Το πρώτο μας τεύχος αποτελεί την πρώτη μας εγχείρηση, την γέννα του περιοδικού μας, και ξεκινάει με μια προστακτική: Γεννήσου! Το Γεννήσου τονίζει την ενεργητική μορφή της γέννας – μια συνθήκη ακατάστατη. Στην δημιουργία αυτή της ζωής, αγχωθήκαμε, χαθήκαμε και οργανωθήκαμε και μέσα από το μεθοδικό χάος των τελευταίων εννέα μηνών, σας παρουσιάζουμε το περιοδικό μας, το Έαρ.
